Ik heb dit stukje zo lang mogelijk uitgesteld, want als de laatste letter op papier staat is de 56e Haarlemse Muggenronde voorbij. Maar je kunt jezelf niet in de maling blijven nemen, want het ìs voorbij.

We maakten ons weer allemaal op om ons te verzamelen bij Voetbal Vereniging de Brug. Voor de laatste keer de nummers pakken en opspelden bij de deelnemers. Het fluitje klonk en hup naar de briefing. Daar kregen we te horen dat er twee individuele ritten gereden zouden worden en een ploegentijdrit. Dat klonk goed, dat zou in kunnen houden dat het eindklassement toch nog kon veranderen, spannend.

Achter de motoragenten aan hop naar de wielerbaan, wielerbaan op linksaf en de fietsen in het rek. Er was me daar weer een creatief pylonen parcours uitgezet. Dit is de combinatiewedstrijd ten top. Een tijdrit, dus heeeeuull hard fietsen, dan al die pylonen, dus heeeeuul goed sturen, om zenuwachtig van te worden. De meisjes begonnen en wat gingen ze toch hard van start, en wat kwamen ze ook snel uit de bocht. In de NICAJA bocht werd een ieder weer luidkeels aangemoedigd om zo snel mogelijk te gaan. Ondanks dat de deelnemers moe zijn, zien we toch de tandjes tevoorschijn komen en de glimlachjes weer geboren. De jongens volgde in een rap tempo, letterlijk en figuurlijk. Verbeten de meters wegtrappend, alles gevend en het belangrijkste: zonder kleerscheuren over de finish. Nadat de laatste deelnemer gepasseerd was, mochten de overige deelnemers patat halen. Tenminste dat was de bedoeling, maar de volgende sprint werd alweer omgeroepen.

In de tweede wedstrijd startten de deelnemers uit de bocht in een sprint modus, dan afremmen en door de pylonen. Bij de meisjes heeft de deelnemer met startnummer 2 de snelste tijd gereden. Bij de jongens smolt het asfalt onder de fietsbanden weg, die gaan zoooooo hard, en zooooooo behendig door die pylonen. De eindklassering werd echt spannend na deze twee ritten. Alle ploegen smulden van het patatje en ondertussen werd de kring gevormd om “De Muggen en De Bollen” te benoemen. Tromgeroffel was te horen en de truien uit het plastic gehaald. Wat een onwijs leuke truien zijn dat geworden, speels en kleurrijk zoals het hele peloton eruit ziet. Zouden ze een ontwerper hebben aangenomen? Al snel werd vernomen, doordat onze speaker Kees dat omriep, dat de truien met nieuwe logo’s zijn ontworpen door ene Ben Prins, jawel de voorzitter himself.

De Muggen truien zijn verdiend door Emma Kostelijk en Stefan Appelman. De Bollentruien door: Julian Bos, Jorit de Ligt, Yanne Dorebos en Luke Kooij. Bij de meisjes waren dat: Carlijn Verweij, Machteld Booms, Marit Berkhout en Sanne Pfaff.

In de truien werden vervolgens de aller aller allerlaatste ploegentijdritten verreden. Hier gold dat de derde tijd zou mee tellen voor het eindklassement. Dat betekent dat je moet gaan koersen wil je met je ploeg nog stijgen, en echt koersen is onwijs moeilijk als je dat niet gewend bent, zelfs na een week Muggenronde. De race moet opgebouwd worden en je moet voldoende over hebben om het laatste stukje voluit te kunnen gaan. Er werd gestart met de jongensploegen. De ploeg die het laatst stond, startte als eerste en zo door totdat de laatste ploeg moet starten, die voorlopig als eerste in het eindklassement staat.

De ploegen reden voor wat ze waard waren, maar eigenlijk was de top drie bij zowel de jongens als de meisjes niet meer in te halen. De laatste meters wegtrappend gingen de ploegen een voor een over de finish, wetende dat ze een héél jaar moeten wachten voordat ze deze rit weer een keer rijden. Tijdens de ritten hoorde je ze naar elkaar roepen “blijf in mijn wiel, harder! Je moet harder!”. Bij INTOS reed Simon Zwetsloot met een verbeten koppie in zijn eentje zijn andere snelle ploeggenoten achterna. Tactisch heel goed want de derde tijd telt. De Huijgsport/Imotions ploeg reed als vijftal over de finish. En echt waar, dat ging in een heel rap tempo. Tja, en toen kwamen de echte snelheidsrijders eraan. Waar de jonge deelnemers uit de ploegen de hele week goed konden bijblijven, reden ze nu toch echt in hun eentje erachter aan. Niets om je voor te schamen, de snelle benen zorgen ervoor dat de hele ploeg op het podium zou kunnen blijven of komen. Met de tongen over de sturen kwam ook de laatste jongensploeg Bouwbedrijf Dorenbos, die bovenaan staat, over de finish.

En toen kwamen de meisjes ploegen en net als bij de jongens startte de laatste ploeg als eerste. Bij de Vomar reed de Mug met in haar wiel Zoë in een rap tempo weg, op een afstandje gevolgd door Anniek Huiberts en Tinka van Zandvliet. Uit de bocht grote schrik want alleen Anniek en Tinka waren te zien. Zij kwamen onder luid applaus als eerste rijders van de Vomar over de streep en ontvingen van het publiek alom bewondering. De andere twee kwamen op een heel licht verzetje, wel heel hard trappend over de finish en vonden het zo leuk dat die andere twee nu eens als eerste alle aandacht kregen. Dat doet de Muggenronde dus ook met de deelnemers, rekening houden met elkaar, iedereen dat moment gunnen van alle aandacht en een eerste applaus. De andere meisjes ploegen kwamen, zich in zweet te hebben gereden, over de finish. Met als laatste ploeg Trafigura welke niet meer in te halen was.

Iemand, weet niet wie, opperde nog een allerlaatste race. Een ploegenleiderstijdrit (leuk voor scrabble). Nadat er eerst een foto werd gemaakt, vertrok een van de ploegenleiders heel gemeen om een voorsprong te hebben. Echter nadat het geweld los barstte van de andere ploegleiders, je hoorde alleen het zoemen van het rondtrappen van de pedalen, stond de valsspeler haast stil. Dit was niet bij te houden, dat ging belachelijk snel. Gelukkig stonden de deelnemers her en der over het parcours aan te moedigen, ook in de NICAJA bocht. Daar kreeg je te horen: ”Kom op, nog een klein stukje, daar is de finish je kan HARDER”. Wat errrruuug dat we dat steeds maar roepen want het is me nog een eind als je uit het “bos” komt. Kapot over de finish, verzuurde benen, ademnood, droge keel en duizelig van de fiets. Maar wat is dit een leuk idee, voor zowel de kinderen, publiek en ploegleiders zelf. Het enige minpuntje was dat we ons vrij snel moesten opmaken voor vertrek naar de officiële prijsuitreiking.

We maakten onderweg weer de overbekende stop bij de familie Van Assema in Penningsveer. Daar kregen we allemaal een raketje en wat smaakte deze goed zeg! Op aangeven van Daan, hij telde tot drie, riep het peloton luidkeels: “Dank u wel”. Er werd nog een bedankwoord uitgesproken door onze Kees voor mijnheer Van Assema, en de kleinkinderen van de ere-voorzitter mijnheer Veweij kregen een Muggentrui . Stokjes en papiertjes netjes in de rode prullenbakken en dan echt voor de laatste keer als peloton fietsend naar de prijsuitreiking.

De ahh’s en ohh’s waren niet van de lucht bij het zien van alle mooie uitgestalde bekers. Wie o wie zou daar nu meer naar huis gaan? Maar voordat het officiële gebeuren van start kon gaan stonden de deelnemers en vrijwilligers in dikke rijen voor de snackcorner, eerst de inwendig mens verzorgen.

Het moment was daar, het zou beginnen. De kleindochters van mijnheer Verweij hadden de eer om de “medewerker van de 56e Haarlemse Muggenronde” bekend te maken. De enveloppe open gemaakt, de naam eruit gehaald en opgelezen. De medewerker van de 56e Haarlemse Muggenronde is geworden: JOHN HEKELAAR. Wat onwijs leuk, de aandacht vindt hij niets, maar de waardering vindt hij super. Gekozen uit 45 vrijwilligers, door die zelfde 45 vrijwilligers, daar kun je alleen maar trots op zijn, en je vergeet spontaan alle vragen over tijden en standen die “zogenaamd” niet kloppen.

De prijzen voor de kinderen die hun stinkende best hebben gedaan, maar net niet de snelste tijd hebben gereden, kregen de zogeheten “rode lantaarn”.  Het voelt misschien niet als een prijs, maar ècht, als je zoveel kilometers hebt gereden, en elke keer weer ondanks dat je alles gaf het net moet afleggen tegen snellere kinderen, je nooit je koppie laat zakken, altijd blijft lachen en iedere morgen weer fris aan de start staat, kan iedereen beamen dat ze diep respect hiervoor hebben. Camille heeft deze prijs voor de derde keer op rij in ontvangst mogen nemen en dat is een prestatie op zich. Wetende dat hij waarschijnlijk in zijn Muggenronde carrière de Muggentrui net niet zal kunnen winnen hoopt hij er iedere dag op. Zijn hoop werd beloond, hij kreeg van Emma Kostelijk een Muggentrui en het mooie van alles was dat iedereen hem dat dan ook van harte gunt.

De bollentrui winnaars kregen van het IJsparadijs een chocolade medaille, En toen de prijzen voor het individuele klassement. Bij jongens Jorit de Ligt op de derde plaats, Julian Bos op de tweede en natuurlijk op de eerste plaats “de Mug” Stefan Appelman. Bij de meisjes Zoë Hekelaar op de derde plaats, Sanne Pfaff op de tweede plaats en natuurlijk ook hier weer  “de Mug” Emma Kostelijk.

En nu nog het ploegenklassement: bij de jongens staat YaYa op de derde plaats, Eichholtz op de tweede en Bouwbedrijf Dorenbos op de eerste plaats. Bij de meisjes zijn de Rabobank als derde, M3 als tweede en Trafigura als eerste geëindigd. De ploegen Trafigura en Bouwbedrijf Dorenbos konden blijven staan want ze hadden ook de puntenbokaal gewonnen. Allemaal gefeliciteerd met deze prachtige eindprestatie.

De ploegeider van Federmann, Rueben, werd luidkeels toegezongen want hij verjaarde deze dag. Alle deelnemers hebben een echt verdiende herinneringsbeker gekregen, want wat kunnen ze allemaal fietsen en wat zijn ze behendig geworden, en wat kunnen we allemaal trots zijn op hoe deze Muggenronde is verlopen.

En het hoeft allemaal niet maar wat ontzettend leuk dat de deelnemers als dank aan de ploegleiders iets hebben gegeven. Na de knuffels, het uitwisselen van facebook accounts, app uitnodigingen en zoals altijd het overbekende “TOT VOLGEND JAAR” vertrokken de deelnemers echt. Met een traan keken we ze na, wat waren ze weer leuk allemaal, intensief met ze opgetrokken, hopen dat ze volgend jaar weer bij je in de ploeg zitten. Het was weer een top, top, toppie week.

Voor ons als ploegleider zeer succesvol want onze Machteld Booms heeft de bollentrui met hand en tandwiel verdedigd en behouden. Trots op onze zeer sportief ingestelde Celine Huiberts, onze stille, niets vragende, verlegen Rosalie Robijns en de kleine enthousiaste doorzetter Femke Reemeijer.

Als moeder apetrots op zoon die met zijn ploeg YaYa derde is geworden en op mijn dochter Zoë Hekelaar die uiteindelijk onverwacht derde in het individuele eindklassement is geworden.

Als medewerker van de Haarlemse Muggenronde op iedereen die heeft meegedaan en gezorgd heeft dat alles in goede banen geleid werd. En last but nog least, het vele publiek die de deelnemers beleven stimuleren om sneller te gaan en de sponsoren die het weer mogelijk hebben gemaakt, DANK U WEL.

Na het opruimen leek het Kees nog leuk om zijn allen even te blijven hangen in de kantine, nou dat heeft de kantine geweten. Het hele clubje pal in het midden van de kantine, lachend verhalen vertellen over wat er allemaal weer gebeurd was deze week. Kees een top idee, dat gaan we erin houden, minimaal twee keer tijdens een ronde.

Maar ja dan gaan ook de ploegleiders uitvliegen. Iedereen gaf Kees en Ada drie zoenen, wat zijn dat toch een top mensen. Zich niet op de borst slaand maar het nieuwe bestuur met raad en daad bijstaan, van onschatbare waarde, en dat beseft IEDEREEN. Mijnheer en mevrouw Prins dag gezegd en dan naar huis.

Ik vond het weer echt een week om nooit te vergeten. Ik heb kinderen zelfverzekerder zien worden doordat ze in een groep worden opgenomen, ploegleiders volwassen zien worden, onbreekbare vriendschappen zien sluiten en niet te vergeten liefdes zien ontwikkelen. Daarnaast vind ik het super en zeer eervol dat ik deel mag nemen aan dit prachtige evenement wat niet verloren mag gaan. Dat wordt “cold turkey” afkicken, als dat maar goed gaat!

 

– Carolien Zandstra