Tijdens de Muggenronde is er altijd een uitje met deelnemers en ploegleiders. Dit uitje is tot nu toe altijd lasergamen geweest. Vanwege de verbouwing daar in Halfweg is er geopperd te bowlen, en dan in plaats van donderdag maar op de dinsdag. Het merendeel van de deelnemers en ploegleiders wilde dit uitje niet aan hun neus voorbij laten gaan. Eerst allemaal 5 euro betaald, schoenen aangedaan en hoppa, de een na de anders strike werd gegooid. Ook dat kunnen de meeste deelnemers dus goed. En ondanks dat we 11 banen hadden is het allemaal super verlopen, behalve dan dat de mug Jorit op zijn hoofd is gevallen. Nadat de rekening opgemaakt en blijkt dat er per kind nog 2 euro aan de ploegleider Martijn bij betaald moet worden (vriendelijke verzoek omdat dan ook te doen want nu heeft deze ploegleiders dit bedrag voorgeschoten). De kinderen werden weer na 21:00 uur opgehaald en toen zijn de ploegleiders nog een uur gaan bowlen.

De volgende ochtend was het zo een ontzettende luxe dat we niet hoefde te haasten en we dus heerlijk konden luieren. Echt een super fijne onderbreking zo vlak voor die moordende koninginnenrit van de Muggenronde. Een gewone vrije dag dus, niet dus! De voorzitter zat met zijn handen in het haar want de hekken moesten terug gebracht worden en de chauffeur Martijn was niet in de gelegenheid. Om 19:00 uur heen en 21:00 uur weer terug maar dan heb je zo ook wel afgeleverd.

Donderdag hebben we ons, stiekem met tegenzin, op gemaakt voor de rit die komen ging. Maar goed, je doet mee of je doet niet mee. De buienradar weer geraadpleegd en die beloofde dat alle regen om ons heen zou gaan en we daar geen last van zouden hebben. Wat een opluchting, geen regen en geen wind, dat zou een makkie worden.

Na het opspelden van de rugnummers naar de briefing ruimte. En ook nu weer een primeur, Kees was in geen velden of wegen te bekennen. Eline voerde het woord en legde uit wat de plannen waren. Die waren super simpel, gewoon heel ver fietsen en dan bij Eichholz stoppen voor de wedstrijden, hoe moeilijk kan dat zijn. Er werd nog even aan de experts gevraagd, opa de voorrijder, of de arm en beenstukken noodzakelijk zouden zijn. Welnee, niet nodig komt geen regen. Dat hebben we geweten.

Het eerste stuk tot aan de stop was eigenlijk goed te doen. Na de stop voelde we dat we toch allemaal door de weeronline in de maling waren genomen. Het fietsen langs de zee ging nog prima, dacht dat de druppels uit de zee kwamen door de wind. Nou en toen het mooie duinpad op, heuveltje op en heuveltje af. De regen bleef komen, geen forse buien, maar wel van die buien dat je drijfnat wordt, je blijft klappertanden en krijgt het niet meer warm. Vanwege die regen hadden we geen oog voor de mooie duinlandschappen, want dat zijn het wel. Een of andere verdwaalde dwaze wielrenner duwde ploegleiders en deelnemers opzij want hij had ongelofelijke haast, wat een sukkel.

Bij het verlaten van het duinlandschap gaf Jorit aan dat hij teveel last had van zijn hoofd door de valpartij van gisteren. Hij ging verder in de bus. Alle kleintjes hebben het, al dan niet geholpen met een duwtje in de rug, op eigen kracht gered. En dat is super knap, als je weet dat je door die duinen zelfs naar Zuid-Holland fietst, kun je je toch voorstellen hoe ver dat is! En ik kan je verzekeren dat is heeeuuul ver.

Nu nog een klein stukje fietsen door vlak landschap en wonder boven wonder hadden we daar geen last meer van de wind. En toen we allemaal wat moeier begonnen te worden zagen we het bedrijfsterrein van de Eichholz. De fietsen weer aan de kant en lekker starten. Dit viel een beetje tegen want toen ging het echt regenen. Her en der werden kleine afdakjes gefabriceerd met hulp van parasols en plastic kleedjes. We kregen allemaal weer een super volle lunchdoos en als ik zeg super vol dan bedoel ik ook super vol. En alles was weer heerlijk, dank jullie wel Eichholz voor de ontvangst, verblijf, toiletgebruik en de uitstekende lunch. Na deze lunch moesten we echt wel starten voor wedstrijden want we hadden niet voor niets zo een end gereden.

De eerste wedstrijd was individueel, de VOMAR meisjes moesten als eerste ploeg starten en ondanks dat ze het wat griezelig vonden hebben ze toch allemaal snel gereden. Alle ander ploegen hadden het nakijken. Bij de team ritten viel de mug waardoor de eindtijd van die ploeg minder snel was. Om de tijd tussentijds niet verloren te laten gaan, werden er allemaal leuke buiten speel spelletjes gedaan. Touwtje springen, in je eentje of met iedereen. Tennis, ringwerpen, soort vangspel, klittenband badge spel, stoepkrijt. Het was een kleurrijk geheel om te zien. De ploegleiders die in de baan stonden om te helpen stonden weer te dansen om warm te worden of te blijven. De ene ploegleider kan wat leuker dansen dan de ander maar het was wel gezellig en daar gaat het om.

Helaas was er dit keer ook een valpartij met Bram Berkout. Hij was achter de jury tent wat aan het fietsen toen hij omviel. Het zag er niet fijn uit. Gelukkig waren Madelon en Irene snel ter plaatse om een diagnose te stellen en Bram even in de EHBO tent te verzorgen. De schrik was gelukkig groter.

In totaal zijn er 3 ploegentijdritten verreden en 3 individuele tijdritten. Aan de nerveuze koppies te zien, nadat de tijden bekend waren, kon je opmaken dat er wel weer veranderingen zouden zijn. Om 16:00 uur vertrokken we weer richting Haarlem, en echt waar: knurften zijn er overal. De politie geeft aan hier stilstaan, ze rijden op en elke automobilist wrong zich toch weer tegen het peloton aan, echt asociaal gewoon.

We hadden een zeer korte stop bij kraantje lek. Daarna weer opstarten en gaan, op naar de voetbalvereniging de Brug. Het peloton werd met luid applaus ontvangen door de schare fans die er toch maar weer elke dag staan. Geen valpartijen meegemaakt onderweg, zo ontzettend fijn is dat.

Ja, en dan worden de punten weer opgemaakt en kan Kees het doorgeven. Heel verrassend heeft Stefan de voorlopig gele trui overgenomen en bij de meisjes is dat Emma die de trui weer heeft teruggenomen. In het ploegenklassement is geen verandering en ben bang dat die al bepaald is. Individueel kan echt nog van alles gebeuren. Na de prijsuitreiking ging een ieder zijn eigen weg met in het achterhoofd van de ploegleiders dat vanavond de shoarma-avond is. Het was weer super gezellig met het hele bonte gezelschap. Wat is het toch leuk en gezellig, zowel tijdens de wedstrijden als onderling, super gewoon. En vanavond weer op tijd naar bed want morgen is het grasdag!!!!!!

 

– Carolien Zandstra