Vandaag gingen we weer gezellig met het hele ploegje richting Voetbalvereniging de Brug. De deelnemers waren alweer voorzien van hun rugnummer dus dat begon lekker vlot. Vervolgens op naar de kantine, wachten op Kees. Duurde wat lang voordat Kees kwam dus een ploegleider legde even snel uit wat de bedoeling was. “We gaan netjes twee aan twee richting het Haarlemmermeerse  bos rijden daar wat wedstrijdjes op het gras en dan weer terug naar de wielerbaan voor nog meer wedstrijdjes.” Dit bleek onvoldoende als uitleg waarna de hoofdjury het nog eens dunnetjes overdeed, echt veel nieuws werd er niet aan toegevoegd. Alhoewel, op de wielerbaan zouden alleen maar tijdritten verreden worden. Twee ploegleiders kwamen op voor de niet wielrenners in het peloton en vroegen om toch ook iets met pylonen te doen. De wedstrijdleiding en andere ploegleiders vonden het onzin, deze wedstrijden zouden het worden.

Hup naar buiten weer, de fietsen pakken en opstellen. Onze vrienden gaven weer met armgebaren aan dat we konden vertrekken. Achter de auto met enorme leuke muziek, heerlijke meezingers. De kinderen herkenden vele liedjes niet eens, maar wij kennen toch allemaal de hit van Ben Cramer. “Hij was maar een clown”, of Willy Alberti  “ de glimlach van een kind” en de beste van Willeke “ Het geld van ome Jan”. Het was top tijdens de verplaatsing.

Toch zou ik ook graag willen weten waarom de rit van gisteren de Koninginnenrit heet. Begrijp daar niets van, wat hebben we een kilometers zitten wegtrappen op die pedalen. Er stond wel degelijk wind ondanks dat de voorrijders zeiden dat de wind wel meeviel. Zij hebben makkelijk praten, kunnen prima achter de auto uit de wind blijven. Onze Kees trakteerde de kinderen spontaan op een extra rondje op de parkeerplaats van het Bowlingcentrum, maar daarna zagen we eindelijk het prachtige gras parcours. Wat zag het er goed uit, het leek wel een gazon zo mooi kort. Voor de hooikoorts-deelnemers onder ons was het echter een crime, de pollen bleven in de lucht zweven daar was niets aan te doen.

De eerste wedstrijd werd gestart. Zoals altijd moest de Vomar-ploeg als eerste starten, ondertussen zijn die meiden nergens meer bang voor. Deze meiden fietsen zo mooi door die pylonen en kunnen zo het voorbeeld geven aan andere ploegen die na ze starten. Het is bij de meisjes in het klassement super spannend want er kan nog gewisseld worden van alle posities bovenaan. Celine Huiberts vroeg: ”Kan ik wel gewoon blijven fietsen door de pylonen?”. “Zeker, blijven doortrappen en sturen” zei de ploegleider. Daar ging ze, van zeer nabij gecoacht, en wat ze zelf niet verwachtte gebeurde toch, ze reed de tweede tijd, wat zijn we trots!

De jongens reden vervolgens zeer gemakkelijk in de wielsporen van de meisjes ze wisten daardoor precies wanneer ze moesten sturen. Of ze sneller gereden hebben, dat geloof ik niet. De ploegen kwamen ook weer aan start in een aangepast parcours, eerst een aantal snelle pylonen en daarna weer echt slalommen. Aan de start stonden deelnemers die moesten starten en deelnemers die de startende deelnemers vasthielden. Wat een mooi gezicht: iedereen helpt mee. Bij de laatste jongensploeg YAYA staat de snelle deelnemer Julian Bos de laatste deelnemer luidkeels aan te moedigen: “Doortrappen Sean je bent er bijna”. En met die laatste inspanning is ook de laatste deelnemer klaar met het parcours.

De wedstrijdleiding had zich vergist in de vertrektijd waardoor we met zijn allen wortel stonden te schieten in dat prachtige grasland. Eindelijk vertrokken we weer voor dat korte (ahum) stukje richting wielerbaan. We reden door Vijfhuizen, over de Prins Bernardlaan met als cadeautje lekker de steile Sta Stok brug over door Penningsveer naar de wielerbaan. Wat waren ze blij toen ze het hek door, links af de fietsen aan de kant konden zetten. De Huijgsport/Imotions-ploeg moest nodig een zeer grote boodschap. Dat waren ze de hele terugweg al aan het roepen.

Alle ploegleiders moesten verzamelen voor de voorbespreking van de wedstrijd. De jongens zouden eerst starten. De tijd, welke ze de eerste zaterdag hadden verreden, bepaalde de startvolgorde. Dus de snelste A’s startten eerst daarna de overige A’s. De eerste van de overige ploeg verdiende echter wel twee bonus punten. De meisjes startten allemaal per categorie. Er moest wel gereden worden en niet gehangen en dan pas op het einde zo vlak voor de jury pas gekoerst worden. Terug naar je ploeg en uitleggen wat er gedaan moest worden. De niet-wielrenners vroegen als eerste natuurlijk wat er bedoeld wordt met “gekoerst”. En toen kon deze wedstrijd ook beginnen.

In de bocht stonden de twee ploegleiders van de meisjes zoals gewoonlijk iedereen aan te moedigen, en uit de bocht de ploegleiders van de ploegen die aan het fietsen waren. Wat gingen die gasten hard, en wat probeerde iedereen toch goed bij te blijven. Twee rondes fietsen ik geef het je te doen, na die kilometers van vanmorgen. Daarna kwamen de meisjes, de mug reed zoals verwacht een prima race en won haar race. Toen kwamen de B-rijders. In de verte zagen we 4 deelnemers langzaam fietsen wij begrepen er niets van. Wat bleek, de bol haar ketting was eraf gevallen, en sportief zoals deze meiden dus zijn, hebben ze gewacht op de bol. In de eindsprint werd het super spannend en won de bol nipt van startnummer twee. Wat waren we trots met zijn allen op de 4 B-rijders, ze waren unaniem in het besluit te wachten op de bol terwijl niemand heeft gezegd dat dat verplicht is, of de bol dit gebaar heeft begrepen?

De laatste rit was een sprint vanuit de bocht met op verzoek een keerpylon. Hier gaan die deelnemers zo hard, dat elke keer als ze bij de keerpylon aankwamen, ik me snel verschool achter de jury wagen. Wachtend op de dingen die komen zouden. En er kwam helemaal niks, ja deelnemers veilig en supersnel over de finish. Wat is het toch fijn dat met deze snelheden er helemaal niets gebeurd. Ja en zoals gewoonlijk elke dag vertrekken we weer naar de prijsuitreiking. Als hongerige wilde dieren rent iedereen jong en oud naar binnen voor een snack.

Als eerste werd Damian Riem, ploegleider van de Vomar, gehuldigd. Het is tenslotte zijn 16e verjaardag. Daarna weren de Muggen weer benoemd, bij de meisjes is de Emma en bij de jongens is dat Stefan. In het ploegenklassement is wederom geen stuivertje gewisseld, maar natuurlijk is er wel flink ingelopen. Na al die feestelijkheden op naar huis en daar begon het dan.

De standenman John zat achter zijn PC en kreeg gelijk de vragen en opmerkingen dat dit niet klopte en dat klopte niet enz. enz. Ietwat geïrriteerd zei hij: “Het klopt wel! Excel kan goed rekenen. Je wordt echt een vervelende ploegleider zo”. Maar thuis begrepen we gewoon niet dat ondanks dat je inloopt dat dat dan niet te zien is in de klassering. Toen vervolgens ook de ploegleider van Huijgsport/Imotions opmerkte dat het echt niet klopte werd hij nerveus. Het hele programma doorzocht en toen vond hij het: de PC was uitgevallen waardoor de tijden en punten van vandaag niet allemaal waren meegeteld. Verdorie als er maar geen veranderingen in de klassering komen, want dat is voor niemand leuk. Huijgsport/Imotions klimt echter wel een plaatsje omhoog en staan nu vierde. Julian Bos staat nu ook tweede. Voor de overige klasseringen veranderd er niets. Wat was John opgelucht dat het nu weer klopt en wij het ook allemaal begrepen. We gingen daarna naar de gezellige vrijwilligers BBQ bij de familie Riem. We waren wel een van de laatste, Nicole probeerde ons al te bellen waar we bleven, maar de punten moeten gewoon juist zijn dat is het belangrijkste.

Wat hebben we weer genoten vandaag, verbrandde toetjes alom. Heerlijk in het gras gelegen genietend van alles en iedereen. Ik durf er niet aan te denken maar morgen is de laatste dag alweer, zo jammer! Maar morgen moet iedereen nog een keer knallen en dan zien wat de einduitslag is.

 

– Carolien Zandstra