Het was zo gek vandaag, al jaren is de tweede dag een rustdag maar dit jaar niet. Vandaag wordt namelijk de tweede dag gereden en dat is wennen. Zeker ook voor de parcoursbouwers want na een zaterdag stappen is dat toch een hele zware klus.

Gisterenavond zijn de ploegleiders met zijn allen gaan eten. Hier werden tactieken besproken en tips gegeven die eigenlijk helemaal geen tactiek of tips waren. Maar ze doen alles om hun ploeg in een goede klassering te krijgen. Het werd een latertje en hier en daar werd een wijntje teveel genomen. Maar je bent ploegleider of niet dus vandaag vroeg uit de veren en klaar staan om je ploeg weer te voorzien van de rugnummers.

Vanwege de vreemde dag, zondag, was daarom niet iedereen op tijd aanwezig om zich te melden bij de ploegleiders. Ook John, de man van de standen, was te laat aanwezig. In eerste instantie werd gezegd dat hij ziek was, moeite met vroeg opstaan op zondag werd als reden opgegeven. Kees vond dat jammer maar professioneel als hij is, stond hij alweer in de regelmodus. Her en der vroeg hij of men wist hoe Excel werkt. Er zijn er veel die dat programma wel kennen maar hoe het ploegenprogramma werkt, dat is iets anders. In zijn laatste wanhoop vroeg hij aan de ploegleider van de Muggen-weg of haar man iets wist van Excel, bel hem NU riep hij in pure wanhoop. Toen moest toch maar snel gezegd worden dat hij eraan kwam, de rest van de week moet ik nu dus op mijn hoede zijn.

Tijdens de briefing konden de ploegleiders de complimenten ontvangen voor de deelnemers omdat ze de toiletten volgens afspraak keurig hebben achtergelaten. Dat is natuurlijk prima nieuws en laten we hopen dat we deze complimenten ook de rest van de week waar kunnen maken. Na het vragenrondje gingen de ploegleiders weer naar de parkeerplaats voor de start van de tweede dag.

De motorrijders gingen voorop en het peloton vertrok weer vol goede moed, twee aan twee naar de dag die komen zou. Zoals elk jaar is het weer een machtig iets dat we zonder pardon alle rode lichten kunnen en mogen negeren, en nu ook zelfs een brug die open zou gaan. Onder de slagbomen door richting mensen in totale vertwijfeling achter latend. Je zag aan de blikken dat ze stinkend jaloers waren op deze voorkeursbehandeling, aangeboden door onze motorrijders.

De hele stoet draaide niet lang daarna de Raamvest op, helaas heb je er altijd autorijders tussen zitten die menen niet alleen voorrang te hebben maar dit ook zonder enig bezwaar te kunnen nemen. Belachelijk, maar zoals altijd staan er dan weer ploegleiders en achterrijders klaar om de kinderen een veilige doorgang te verlenen. Uiteindelijk via de Smedestraat aangekomen op de Grote markt.

Zoals elk jaar weer een prachtig stukje werk verricht door de bouwers, de zware hekken met sponsordoeken hadden het midden van het plein afgeschermd, Op het plein zelf stonden pylonen opgesteld en tot schrik van vele deelnemers de verschrikkelijke wip. De locoburgemeester gaf klokslag 12:00 uur het startschot en de muggen reden als voorbeeld het parcours. Na de uitreiking van de bloemen startte de Vomar ploeg weer als eerste. Rugnummer 2 bij de meisjes ging weer als een speer over het parcours. De wip viel uiteindelijk wel mee want iedereen ging daar uitstekend overheen. Alleen Gerben heeft met permissie de wip niet genomen, hij had wat hechtingen gekregen nadat hij was blijven hangen aan zijn trapper. Jeroen v.d. Putte ging zo snel  dat een ploegleider niet meer bij de wip durfde te staan.

Na de individuele ritten kwamen de ploegritten. Hierbij kwamen de misleidende tips en tactieken goed van pas werd gedacht. Maar niets is minder waar, wat reden ze allemaal goed en bleven ze als ploeg goed bij elkaar. Zo leuk de opluchting te zien dat alles goed ging, dat verdiend een ijsje. Om de beurt konden de ploegen een ijsje halen bij Tremonti, heerlijk gewoon.

Het parcours werd ondertussen veranderd in een sneller parcours. De deelnemers gingen ongelofelijk hard, zo hard dat de kettingen er vanaf gereden werden en ze steppend en door ploegleiders duwend over de streep kwamen.

Bij de ploegenachtervolging was het heel spannend, zo spannend dat de ene ploeg niet voor de ander onder wilde doen. Dan worden ze overmoedig, wat resulteert in valpartijen waarna de fietsketting blokkeert. Daaaag ploegenklassement, denken ze. Uiteindelijk blijkt het allemaal super mee te vallen, maar dat ene moment van enorme teleurstelling is toch mooi om te zien. Ze gaan er dus echt voor.

En dan is toch echt de laatste wedstrijd gereden. Alle ploegleiders hielpen wel met het opruimen van de hekken en doeken zodat na de prijsuitreiking iedereen gelijk weg kon. Pylonen in een kring en de bloemen werden uitgedeeld. Het grapje van vanmorgen heeft er helaas toe geleid dat er geen gele trui was meegenomen.  Jorit  heeft de muggentrui verdiend maar kreeg hem pas bij de Voetbalvereniging omgehangen. Emma bleef bij de meisjes onverslaanbaar en behoud hierdoor de trui. Maar zoals altijd staan de deelnemers weer zeer dicht op elkaar qua puntentelling in het klassement. Je wil het misschien niet geloven maar er kan nog van alles gebeuren.

In de ploegenklassering zijn er bijna geen veranderingen teweeg gebracht na vandaag. De ploegen die gisteren op de eerste plaats stonden waren nog steeds aan top te vinden. Er is alleen soms wat gewisseld van eerste, tweede en derde plaats. Het is echt heeeeeel spannend.

Op wat windhozen, hekken vlogen door de lucht, en een paar regendruppels na, kunnen we concluderen dat dit qua weersomstandigheden een zeer geslaagde dag is geweest. Ook het vele publiek dat met bewondering keek en oprecht meeleefde  met pechvogeltjes, heeft veel goed gedaan voor de deelnemers. Bij het weggaan werd er luid geapplaudisseerd. Hoe leuk is dat?! Dat smaakt toch naar meer! Morgen weer allemaal rond kwart voor negen aanwezig zijn  dan maken we ons weer enthousiast op voor de dag die komen gaat.

 

– Carolien Zandstra