In de avond vielen er rake klappen, donderklappen wel te verstaan. Om de paar seconden een flits en op een gegeven moment een enorme knal. De ploegleiders waren met zijn allen uiteten geweest en fietsten op dat moment net naar huis. De hele nacht weer vele regenbuien geweest waarvan ik dacht gelukkig valt dat ‘s nachts en niet overdag. In de ochtend bleef het echter flink hozen ondanks dat de buienradar aangaf dat het niet zou regenen, wat een waardeloze site is dat. Toch moeten we echt naar VV de Brug, alles en iedereen staat alweer klaar om te vertrekken. De meeste deelnemers zijn gekleed zodat ze een regenbuitje best aan kunnen. En daar gaan we weer op weg met de lange stoet richting wielerbaan.

Aangekomen op de wielerbaan worden de fietsen in de hekken gehangen en verzamelen de kinderen zich rond hun ploegleider die de wedstrijd gaat uitleggen. Er is ook een ploegleider die een aantal kinderen meeneemt en op de fiets de route uitlegt. Deze wedstrijd is als volgt, er start een deelnemer op de “bult” die fietst een halve grote ronde stuurt vervolgens de volgende deelnemer uit zijn ploeg voor het jury hok. Deze deelnemer fietst dan weer een halve grote kleinere ronde die lost weer een maatje af op de bult enz. enz. totdat de laatste deelnemer van een ploeg over de finish is. Tja hoe gaan we dat weer tactisch aanpassen, begin je met een snelle of een minder snelle? Wij hebben gekozen om de snelle rijders uit onze ploeg te laten starten op de bult en dus ook te eindigen met snelle rijder. Maar wat schetst onze verbazing? Elke ploeg doet dat!

Er wordt wel gestart met drie ploegen tegelijk. Als de eerste groep weg is dan barst er een gekkenhuis los. Iedereen rent van hot naar her over het veld, zijn longen uit zijn lijf schreeuwend om de ploegmaatjes zo hard mogelijk te laten fietsen. Nou en dat lukt, vol verbazing zie je dat elke deelnemer nog harder gaat dan je gehoopt had, zo hard zelfs dat je sommige kinderen mist, zo snel gaan ze. Deelnemers die klaar zijn moeten opgevangen worden door de EHBO die ze dan weer suiker toedient. Ongelofelijk knap, elke deelnemer heeft alles gegeven en ze kwamen allemaal half dood over de finish, wij hebben de verbeten koppies met de tandjes weer gezien hoor. Super, van allemaal maar nog leuker dan dat is het aanmoedigen van elkaar, iedereen doet daar aan mee en zo hoort het ook. Dat is zeker ook waar de Muggenronde omdraait, we doen het samen, samen maken we de Muggenronde.

Nadat de ploegen geweest waren en we allemaal snelle tijden hebben gehoord, zijn we prompt vergeten dat deze tijd door vijven wordt gedeeld zodat de enorme winst in secondes uiteindelijk 1 tot 2 secondes zijn. Maar goed alle inhaalsecondes tellen, zo kom je steeds dichterbij een podiumplaats en dat willen we allemaal.

De deelnemers kregen allemaal hun broodpakketje, een bolletje met kaas en een bolletje met vleeswaren. Opeens vanuit het niets viel de regen met bakken uit de hemel. Iedereen ging schuilen in het restaurant. Kris zag dat de deelnemers een beetje sip begonnen te kijken, niet allemaal natuurlijk, en bracht spontaan de moed er weer in door liedjes te zingen. En jawel hoor algauw deed iedereen mee en verschenen de stralende gezichten weer. Het werd bijna zo gezellig dat we vergaten om ons op te stellen voor vertrek naar het Plesmanplein. Met een kleine, lange omweg vertrokken we richting het Plesmanplein, het publiek stond weer applaudisserend langs de kant. Onderweg waren de Muggenzijrijders weer helemaal in hun element, wat zijn ze goed. Ze fietsen super snel van het ene punt naar het andere punt met een soepele beweging een voet uit de klikker en stilstaan voor de doorgaande weg. Strenge blikken naar het overige verkeer die het daardoor wel laten om het peloton te doorbreken.

Op het Plesmanplein stond weer een prachtig parcours opgesteld binnen de hekken. Vol trots legde Ben zijn zelf uitgedacht parcours uit en  hoe deze verreden moest worden. Deelnemers liepen vervolgens nog door de pylonen zodat zij het goed in zich op konden nemen en last but not least deed Paulien het nog voor. Pff gelukkig eindelijk een wedstrijd over een parcours die bij elke deelnemer goed op het netvlies zit, denk je. Helaas ook bij deze wedstrijd zijn er enkele deelnemers die pylonen vergaten of via de ander kant de pylon passeerde en dat kost tijd en we zijn nu al zover in de Muggenronde week dat dit dure secondes gaan worden. Er zijn natuurlijk ook deelnemers die het uitstekend beheersen bij de meisjes doen Emma, Sanne en Zoë niet voor elkaar onder en het is daardoor in de A categorie onwijs spannend. Echter er kan er maar een superieur zijn en dat is echt Emma die reed zo super snel en zeker door de pylonen dat niemand nog aan haar tijd kon tippen. Bij de jongens was Onno het snelst door de pylonen waardoor hij een aantal plaatsen zou kunnen stijgen. Het zal moeilijk worden bij de bollen zowel voor de jongens als de meisjes om deze vast houden. Bij de ploegenachtervolging werd er door sommige ploegen sneller gereden dan dat sommige kinderen individueel in de ploeg reden.  Ook gaat het nu al opvallen dat de meeste deelnemers snel door de pylonen durven, op de eerste zaterdag was dat nog anders.

Tussendoor kreeg iedereen een patatje met een kroket aangeboden door de wijkraad en gebakken door de kok van het Schoterhof. Vol enthousiasme bakte de kok de patat en kroketten en gaf ze aan de ploegleiders voor de kinderen. En even zo enthousiast werd de kok bedankt door de deelnemers wat hij vriendelijk beantwoorde met een “graag gedaan”.

Omdat de kok wilde dat alle ploegen achter elkaar kwamen, waren sommige ploegen niet op tijd voor de start van hun wedstrijd en moesten ze later starten. Deze wedstrijd was over exact hetzelfde parcours dat ze allemaal al een keer gereden hebben en nog rijden sommige verkeerd. Ongelofelijk terwijl het vol staat met wijzende ploegleiders, getekende pijlen op de grond noem maar op. En weer super soepel en snel door de pylonen, echter sommige deelnemers waren nu twee secondes langzamer dan de eerste keer. Jaja dat kan ook allemaal gebeuren en dat hoort er dus ook bij. De laatste jongens ploegen moesten weer starten met regen en een stevige wind waardoor hun tijd enigszins vertekend is. Als laatste wedstrijd werd nog een ploegenachtervolging gereden en daarna de hekken losmaken en verzamelen voor de prijzen van Wijkraad Sinnevelt. Kinderen met grote ogen kijkend naar de mooie bokalen, en echt die zijn prachtig. Deze prijs heet de aanmoedigingsprijs, een deelnemertje die dat zag staan zei: ”Deze zal ik wel niet winnen want ik heb niet iedereen aangemoedigd”. Hoe leuk is dat, zij zal de overige dagen in ieder geval nu iedereen aanmoedigen.

Na de bloemen en de zoenen voor de voorzitter van de Wijkraad weer opstellen voor de thuisrit. Op VV de Brug snelde de hele groep weer naar de snackcorner en de bar voor versnaperingen en wat drinken. Kees had allang de uitslag, maar wilde de spanning opbouwen nou dat lukt toch elke keer weer aardig. Een ploegleider vroeg aan de jury of zij zich alvast moest warm lopen voordat ze op het podium zou gaan. Doe geen moeite was het kurkdroge antwoordt, je bent laatste met je ploeg. In het ploegenklassement is bij de jongens en meisjes niets veranderd in top drie. Ook de Muggen blijven de muggen, Emma en Sven.

Bloemen in de tassen en allemaal snel naar huis om je op te maken voor een avondje bowlen!!!. En wat hebben we het vandaag weer getroffen met het weer, want wat deed het weer zijn best om ons humeur te verpesten. Windvlagen, rukwinden, windhozen, motregen, langdurige regen, regen dat met bakken uit de hemelkomt en niet te vergeten kou, echt niets kan ons humeur verpesten. Lachend, zingend klappend en vol enthousiasme doet iedereen stralend met een glimlach de hele dag mee. Morgen een rustdag en die is nodig na het avondje bowlen en voordat we de Langevelderslag route gaan rijden. Dat is een prachtige route langs de zee en door de duinen, het is even trappen maar dan kom je ook ergens.

– Carolien Zandstra