Wakker geworden van de regen op het zolderraam, zou een goede tekst zijn voor een liedje. Getsie, nee toch! Snel naar beneden op de buienradar kijken: pff gelukkig, volgens de radar zou de neerslag rond 09:00 uur helemaal zijn weggetrokken naar het hoge Noorden. Vol goede moed de tassen inpakken en toch maar voor de zekerheid de regenjassen erbij, stilletjes hopend dat ze in de verpakking zouden blijven.

Al snel stonden de eerste ploegleiders en deelnemers voor de deur, klaar om als 1 groep richting VV de Brug te fietsen. Zoals altijd vlak voor vertrek de laatste zaken kwijt, blijkt achteraf dat het bij een ander al in de rugzak zat. Maar dan vertrekken we allemaal vol goede zin en met de zonnebrillen op naar het verzamelpunt.

Ter plekke keurt Frits nog de fietsen die er woensdag op de fietsenkeuring niet waren en rekenen  Sonja en John de steunbonnen af. Pas dan kunnen de deelnemers en ploegleiders op zoek naar elkaar. Niet iedereen weet zijn ploeg gelijk te vinden maar na enig speurwerk van beide kanten heeft iedereen zijn ploeg gevonden. Nadat ze allemaal onwennig een handje aan elkaar hebben gegeven en hun naam hebben genoemd worden de ploegshirts aangetrokken en de nummers opgespeld. Et voilà de ploegen zijn teams geworden. Een bont geheel van verschillende shirts, de een nog mooier dan de ander maar iedereen is blij.

Na een oorverdovend fluitsignaal worden de ploegleiders bij elkaar geroepen in de kleedkamer. Zoals Kris zo fijntjes wist aan te geven: “Is de kleedkamer gekrompen of zijn wij nu met zovelen?” Het laatste blijkt het geval en dan te bedenken dat een paar ploegleiders er nog niet waren. De voorzitter Ben deed het welkomstwoord. Hij deed dat summier maar voortreffelijk door de volgende woorden te gebruiken: “Iedereen welkom! Laten we er een fantastische week van maken en dan geef ik nu snel het woord aan Kees.” We kregen te horen welke wedstrijden er gereden zouden worden, en jawel iets nieuws: starten vanaf de parkeerplaats. “Huhh? parkeerplaats? Eerst maar een zien en verkennen.” De ploegleiders geloofden het wel en wilde net als de deelnemers op weg.

De ploegen stonden opgesteld en de motoragenten waren al aanwezig. We rijden met blauw riep de hoofdmotoragent tegen de andere, zwaailichten aan, speakerauto voorop en daar gaan we. Gelukkig uitgezwaaid door veel publiek, dat maakt het speciaal zeker voor de deelnemers die dit voor het eerst meemaken. Zo stoer weer met zijn allen door het rode licht, onder begeleiding, automobilisten aan de kant keurig wachten tot het peloton voorbij is. Zwaaien in Penningsveer naar de bewoners die voor hun huizen aan de kant van de weg stonden, super weer. Zonder veel oponthoud, wat heet geen oponthoud, kwamen we aan bij de wheelerplanet.

Een proloog met zijn allen achter elkaar en eindigend op de parkeerplaats. Daar werd de eerste wedstrijd uitgelegd. Vanaf de parkeerplaats starten rechtsom de baan op, een grote ronde rijden. Er werd om de minuut gestart, dat klonk goed. Communicatie met de jury, starters, vlaggers verliep niet heel soepel. Door de wind en de manier waarop de portofoons gebruikt werden was het niet helemaal duidelijk wanneer de deelnemers moesten vertrekken. Hieruit blijkt weer dat portofoon gebruik een aparte discipline is, even wachten dat kanaal vrij is, indrukken, even wachten en duidelijk spreken (niet de lippen op het microfoongedeelte) en de knop ingedrukt houden, klaar met spreken even wachten voordat je de knop los laat en een conversatie is geboren. Aangezien het niet lukte zijn ze overgegaan op de telefoon, en ook dat ging niet goed. Een ploegleider die de jury goed kent nam de telefoon even over om door te geven wat er nu gezegd werd. En toen kon men starten.

In het begin voorzichtig door de bocht de baan op naar rechts en dan gaan met die banaan, de een reed dat sneller dan de ander. Dit kwam naast het feit dat er toch vele deelnemers op hun thuis wielerbaan reden en bij sommige deelnemers ineens de wind met zware vlagen op kwam zetten. Ploegleiders renden van hot naar her, van het startpunt snel naar de finish, deelnemers lovend toespreken. Deelnemers daarentegen reageerden met een felle uithaal “MIJN BIDON NU!!”. Omdat er steeds een deelnemer een minuut na de andere startte duurde het voor de laatste ploegen erg lang. Die deelnemers hebben nog een soort van honkbal gespeeld en rondjes gereden op de wielerbaan waardoor zij eigenlijk al moe begonnen aan de race.

Toen de laatste ploeg klaar was ging iedereen naar het middenterrein om zich weer gereed te maken voor de tweede race. Dat was een ploegenachtervolging door pylonen. Beginnen in de NICAJA bocht en bij de speeltuin een aantal pylonen, doorfietsen om een keerpylon heen en vlak voor de finish weer pylonen. Je pikt bij deze races precies de kinderen eruit die naar de trainingen zijn gekomen, die rijden allemaal vol zelfvertrouwen door de pylonen. Kinderen die wel op wielrennen zitten, de baan kennen hebben hier toch meer moeite mee, maar echt zoals elk jaar weer volgende week zaterdag rijdt iedereen soepel en zonder moeite door de pylonen.

Als de ploeg klaar was konden ze patat gaan halen, gebakken door Ton van der Peet maar bestrooid met kruiden door Sonja. Heerlijk gebakken en daardoor eindelijk weer helemaal opgegeten door de deelnemers. Een nieuwe ploegleider, die van YaYa heeft zijn patat afgestaan aan een broertje van een deelnemer, hoe leuk is dat. Hij moest het wel bekopen met het feit dat hij aan het einde van de dag echt toe was aan eten.

De ploegen moesten weer opstellen in de bocht voor de laatste individuele rit van vandaag. Er bleven nog op twee plekken pylonen en een keerpylon staat. En ondanks de vele aanwijzingen van evenzoveel ploegleiders reden er vele deelnemers jammer genoeg verkeerd. Er was een deelnemer die een spring had getrokken en met een voldane glimlach recht door reed en vergat te keren, in plaats van een super snelle tijd bleef er alleen een snelle tijd over. Hoe vaak we ook vertelden en nu om de pylon heen, “achter mij langs”, fout bleef het gaan. Er zijn vele deelnemers die al vaker mee doen en deze deelnemers stegen boven hun eigen kunnen uit: zij zette werkelijk waar een tijd neer die niet te klokken was. Hierdoor moesten deelnemers en hele ploegen opnieuw rijden.

Nadat de laatste deelnemer binnen was, werd alles weer verzameld en opgesteld om naar huis te gaan. Aan de kant waren veel mensen uit hun auto gestapt om te klappen, er ontstond zelfs een kijkersfile op de A9. Bij aankomst op de voetbalclub stond zoveel publiek te wachten, helemaal leuk gewoon! Prachtige bossen rozen stonden in de emmers al klaar om uit te delen. Deelnemers fluisterde “wij zijn misschien wel derde, denk ik, of misschien ben ik wel de bol, dat hoop ik, wat denk jij?”. Kortom de verwachtingen waren hoog gespannen.

Als eerste werden de trainingsprijzen uitgedeeld, bij de meisjes was de beker voor Melanie Spreeuw en bij de jongens was die voor Anthony Vilches-Kolkman. Daarna werd het ploegenklassement bekend gemaakt: bij de meisjes staat de M3 Selfstorage eerste en bij de jongens Bouwbedrijf Dorenbos/MP Schilders. Bij de meisjes kreeg Tessa  Veltman en bij de jongens Yanne  Dorenbos de gele trui omgehangen.

Het was een top eerste dag geweest, geen regen of je moet die enkele druppels meerekenen maar dat doen we lekker niet. De zon scheen goed, de wind was de enige spelbreker en dan nog niet eens voor elke deelnemer en ploeg. Het lijkt voor sommige deelnemers een uitgemaakte zaak en zij wanen zich op een stevige mooie positie. Deze dag zegt echter nog niets, ja dat er gefietst wordt en hard ook, maar de prijzen zijn nog lang niet verdeeld. Iedereen maakt nog kans, dusssssssssssss: Vroeg naar bed en morgen uitgerust aan de tweede dag beginnen en dan maken we het mee, andere deelnemers en ploegen op het podium. Enne de regenjassen zijn bij ons in de verpakking gebleven yehhhhhh. Tot morgen allemaal.

– Carolien Zandstra