Ondanks de welverdiende rustdag hebben een aantal ploegleiders meegedaan aan een bootcamp gegeven door Daan Prins. Nou dat hebben ze geweten: hele spiergroepen getraind die nog nooit in beweging zijn geweest, zo lijkt het gezien de spierpijn die is ontstaan. Maar wat was het leuk om te doen!

Vandaag is de dag waarvan je hoopt dat die niet komen zou, maar toch gekomen is. De Koninginnenrit of is het nu de Koningsrit? Nou what’s in a name, het is gewoon een hele lange rit langs zee en door de duinen. Op buienalert werd weer een bui voorspeld, bah. Dat betekent weer de regenkleding in de aanslag en als reserve in de achterzakken van de shirts. Vol goede moed en zin, weer op weg naar VV de Brug.

Bij de ingang zat Shrek versierd met ballonnen. Niet iedereen wist wat dat nu betekende, maar het werd toch al snel duidelijk. Werner, ons bestuurslid, verjaarde vandaag en is van naam veranderd. We mogen hem nu Abraham noemen.  Na de felicitaties, zoenen en cadeaus snel naar buiten om op te stellen voor vertrek. De jongens en meisjes ploegen, die gesponsord worden door Bouwbedrijf DorenBos en MP Schilders, kregen eindelijk hun bollenshirts! Wat zijn ze mooi, misschien wat klein, maar ze zijn heel mooi. Gewoon de mooiste shirts van het peloton. Ok, de gele muggentrui die zaterdag wordt uitgedeeld is echt de mooiste.

Tjarda kwam met een sip gezicht aanzetten. Ze had heel veel pijn aan haar ellenboog. De ploegleider adviseerde om dan maar in de auto mee te rijden, je hebt er niets aan om met pijn te moeten fietsen. In eerste instantie zag zij dat niet zitten maar na overleg met Irene van de EHBO ging ze toch maar in de bezemwagen. En dat is heel moedig, zelf de rit kunnen fietsen is knap, maar de beslissing nemen om in de bezemwagen te gaan zitten is eigenlijk nog veel moediger.

Het fluitsignaal werd gegeven en hop op weg voor de langste rit van de Haarlemse Muggenronde. Wat ging het weer mooi vlot richting zeeweg. Vlak voordat we de eerste stop kregen reed Sylke tegen een achterwiel waardoor zij ten val kwam. Gelukkig niets ernstigs maar voor de zekerheid, en voor het koelen van de wond, tot de volgende stop in de bezemwagen. Zij was niet de enige want er werden nog een paar deelnemers overgehaald om toch maar in de bezemwagen mee te rijden.

Vlak voordat we de duinen ingingen nog een korte stop waarbij er sultana werd uitgereikt. Dat was even lekker, daardoor konden de deelnemers ook weer een beetje energie opdoen. Tja en dan moeten we er toch aan geloven, we gaan de duinen in. Pff, afzien voor iedereen, de wind komt uit alle hoeken en dan de regen….. ehh dat was het verhaal van vorig jaar. Wat was het prima fiets weer, niet te warm niet te koud een fris briesje. En mooi dat het is daar in die duinen, een prachtig stukje natuur waar veel mensen gebruik van maken. En dat mag natuurlijk alleen jammer dat ondanks de verzoeken om even te wachten er altijd mensen, atleten noemen zij zich, het idee hebben dat zij niet hoeven te wachten en gewoon door mogen gaan. Aan al het goede komt een eind en rijden we toch echt de duinen uit.

Dan komen we aan bij Eichholtz, onze ogen uitkijkend, wat een mooie locatie. Op de parkeerplaats staat al een lekker pylonen parcours uitgezet. Snel de fietsen aan de kant en de ploegleiders met de lunchbonnen de boxen opgehaald. Wat worden we weer verwend, naast het brood nog een banaan  een mars en een fles water. Hoe luxe is dat, zo goed verzorgd, helemaal top! De magen gevuld en dan kijken naar Romy hoe de pylonen genomen moeten worden. En echt waar, iedereen heeft gekeken om echt te weten hoe het moet.

Daar gaan de eerste rijders, blik op de pylonen en de pedalen rond trappend om zo een super snelle tijd te laten registreren. En ondanks alles, de vele ploegleiders die in het parcours staan om aanwijzingen te geven gaat het toch nog fout. De straf secondes die dit oplevert worden steeds duurder. Ben wilde de deelnemers helpen door een lint van de ene pylon naar de andere pylon te spannen. Een ploegleider was het daar niet mee eens en zei dat elke ploeg zoveel mogelijk onder dezelfde condities moest rijden. Het lint bleef, het was een top idee: de eerst volgende rijder die toen in het veld kwam reed keurig netjes voor de pylon langs in plaats van erachter. Hij dacht dat hij voor het lint moest rijden. De twee ploegleiders die in het veld stonden Dennis en Carolien waren met stomheid geslagen en wisten niets te zeggen. Wel haalden ze gelijk het lint weg, weg top idee. Ook zijn ze nog even naar de jury gelopen om aan te geven dat deze rijder wel overnieuw moest rijden want dit was wel heel sneu. De jury gaf ze gelijk waardoor de renner nog een keer over mocht.

De renners reden weer super snel, zo snel dat een ploegleider gewoon niet durfde te kijken zo hard gingen ze. Bij de meisjes was het niet anders, wat gaan ze allemaal goed. De mug van de meisjes is onverslaanbaar goed, met het grootste gemak rijdt zij elk parcours alsof het niets is. Het werd voor sommige kinderen wel wat moeilijker om zich te houden aan de afspraken tussen de wedstrijden door. Afspraak is om niet met de fiets naar het toilet te gaan omdat daar vele vrachtwagens op en af rijden. Tussendoor was er nog een traktatie van Abraham, zo lekker. Ach en ik vergeet onze Huub, de jongste toekomstige deelnemer van de Haarlemse Muggenronde op dit moment. Alle meiden waren op slag verliefd en wisten van gekkigheid niet wat ze moeten doen om zijn aandacht te krijgen. Het lukte niet bij iedereen, maar wat wil je, Huub is pas zeven weken. De jongens daarentegen waren volop aan het spelen met ballen, touwtjes, diabolo en een parachute.

Bij de ploegenwedstrijden leek het alsof sommige ploegen super snel reden en toch was het de langzaamste tijd. Ik begrijp daar niets van, maar alles klopt. Kees gaf nog 7 strafseconde aan een ploeg omdat de ploegleider het niet eens was met de eindtijd. De deelnemertjes uit die ploeg kwamen geschrokken naar de ploegleider of dit waar was. Nee, dit is niet waar, dat zegt Kees alleen maar. Kris riep zijn ploeg toe: “Dat kan sneller het is toch geen vakantie”. Ruben gaf weer aanwijzingen door te roepen ”doorrijden en dan achter mij vader langs”. Na de wedstrijd kwam de deelnemer echt vragen of Martijn de vader was van Ruben. Na de laatste ploeg alles weer inpakken iedereen nog een plas en hop naar huis.

Goed en wel onderweg en dan komt Tjarda met de mededeling dat zij moet plassen, dat is niet handig want we rijden op  de autoweg. Toch maar met de ploegleider stoppen, peloton rijdt door natuurlijk. Een plas in de bosjes en een bijzijrijder kwam met ons meerijden om ons terug te brengen naar het peloton. De bijzijrijder riep naar Tjarda, zo hard rijden alsof je in de tour rijdt. En wat schetst mijn verbazing ze reed 36 km/u, met een duw in de rug 40 km/u en zo was ze vlot in het peloton. De ploegleidster daarentegen kwam als een hijgend paard aan, hangend over het stuur en geen puf meer over om nog wat te zeggen.

Onderweg zijn er ondanks alles, vele automobilisten die door willen rijden en maling hebben aan de kinderen. Een bijzijrijder moest snel zijn auto voor een Mercedes cabrio plaatsen want die wilde helemaal niet stoppen. Na nog een korte stop bij kraantje lek op naar de thuisbasis. Moe maar voldaan fietsen in de rekken en een run op de snackcorner zoals altijd. Iedereen opstellen rond het podium en daar werd eerst nog gezongen voor Werner die een cadeau kreeg vanuit het bestuur. Daarna de prijzen, bij de ploegen geen veranderingen net zoals in het individuele klassement. Ook de bijzijrijders kregen een bos bloemen, ze zijn gewoon onwijs goed. Dennis wil volgend jaar wel bijzijrijder zijn, zo leuk vindt hij dat. Kris legt nog even fijntjes uit aan een deelnemer dat alleen de prijzen op zaterdag tellen, want die neem je echt mee naar huis. Als je wil winnen gewoon harder rijden. Morgen graswedstrijden, daar gaat alles weer door veranderen, dus lekker slapen en morgen weer knallen.

– Carolien Zandstra