Het was een fantastische medewerkers BBQ, voor 10 euro per persoon heerlijk gegeten. Nicole en Treb hebben hun huis beschikbaar gesteld voor het hele zooitje, en het is een zooitje. De buren zijn blij geweest met ons, want wat hebben we er een feestje van gemaakt. En wat kunnen ze dansen alhoewel fietsen gaat beter. Om twaalf uur middernacht Damian toegezongen voor zijn verjaardag en toen zijn wij toch echt naar huis gegaan. Al de fietskleding nog even snel gewassen ophangen en toen eindelijk naar bed.

Moe wakker geworden en snel naar beneden gegaan om de laatste voorbereidingen te treffen voor vertrek naar VV de Brug. Bah het regende en dat op onze laatste dag en toen bleek ook de stroom niet te werken. Wat we ook deden niets reageerde, lag ook niet aan ons maar het bleek om een stroomstoring te gaan in de wijk. Dat betekende niet douchen en zeer traag op gang komen met zijn allen. Onze A deelnemer kwam met een van pijn vertrokken gezicht naar beneden, wij als ouders waren er al snel uit toen. Jammer maar zij zou niet gaan fietsen, gezondheid is het allerbelangrijkste.

Bij de VV Brug vroegen haar ploeggenootjes hoe het maar haar ging, zij gaf aan dat het wel ging. Haar ploegleider gaf wel aan dat zij niet meer zou verschijnen aan de start. Een deelnemer uit een andere ploeg rekende zich gelijk rijk en kreeg een glimlach om haar lippen. En dan weer het signaal dat we gaan vertrekken voor de alllllllllllerlaaaaaaaatste keer naar de wielerbaan voor wedstrijden. Aangekomen de fietsen zoals gewoonlijk aan de remmen in de hekken en verzamelen voor de uitleg.

De wedstrijd begint met pylonen voor het jury hok een grote kleine ronde sprinten en dan eindigen met pylonen. Pff weer een zware wedstrijd. Onze A in tranen omdat ze niet mocht starten van ons, maar ze wilde o zo graag. Ze wilde zo graag aan haar concurrenten laten zien dat je ook op karakter kan fietsen. Wat een moeilijke beslissing voor haar en ons als ploegleiders en niet te vergeten ons als ouders. Afgesproken dat ze mocht starten en dat zodra ze het niet meer vol zou houden af zou stappen. Met een verbeten koppie kon ze akkoord gaan met deze afspraak. Aftellen fingers crossed en daar ging ze, niet voor te stellen dat niet wielrenners even zo goed op karakter kunnen rijden hun pijn verbijtend. Na haar rit was het overduidelijk: de bol was ze kwijt, maar wat heeft ze hard gereden.

In de volgende ritten kwam de een na de ander af over de finish. Je kan duidelijk zien dat ze vermoeid zijn, sommige misschien wel oververmoeid. Maar wat is het toch spannend en wat gaan die pedalen toch snel rond. Over het hele terrein stonden de overige deelnemers verspreid om elkaar aan te moedigen. Daar waar ze de eerste zaterdag elkaar nog met een keurig net `kom op` aanmoedigde was het vandaag oorverdovend. Rennend schreeuwend en klappend KOM OOOOOOOP, AANZETTEN GAAAAAAAAAN hoorde je de hele tijd. Je vraagt je zowat af wat vermoeiender is. Maar leuk dat dat is om van dicht bij te zien. Elkaar vol bewondering vragend wat was jou tijd? En dan ietwat teleurgesteld als de ander sneller was, maar het elkaar daarentegen ook weer gunnen. Wat is dat toch prachtig daarvoor doen we het toch allemaal.

Tja en dan verzamelen voor het jury hok voor de truienuitreiking. Het was zeer spannend want wie gingen er straks rijden in de bollen en de echte Muggen truien. Nou de Muggen waren natuurlijk al bekend, die waren niet te verslaan. Wat hebben Sven en Emma onwijs goed gereden als je alles in je categorie wint ben je zeer verdiend de enige echte MUG van de 57ste editie. De bollen waren net als de hele week bij de bollen gebleven. Alleen bij de meisjes A veranderde deze nog ene keer. Na alle felicitaties en applaus moesten de kinderen nog een wedstrijd rijden.

Deze keer een ploegenwedstrijd waarna bij de eerste drie van de ploeg over de finish komen de tijd wordt stopgezet. De ploegen die beginnen staan als laatste in het klassement. Maar dat zegt de deelnemers niets, ze willen alles geven en hopen nog veel tijd te kunnen winnen. Bij de meisjes MP schilders/Dorenbos was rennertje Mariya net voorbij de bult al zo verzuurd dat zij door haar ploegleiders uit het parcours werd gehaald. Het is natuurlijk de bedoeling dat het leuk is en leuk blijft. Bij de EHBO werd zij goed verzorgt door Irene en Marjo. Voor het eerst sinds lange tijd zijn alle ploegen voor de wedstrijd gegaan. Dat betekende dat er steeds drie renners over de finish kwamen gevolgd door de twee laatste renners. In de ploeg van Intos maakte de twee laatste renners er nog een echte wedstrijd van die gewonnen werd door de altijd lachende Simon. Er komen ook steeds jongere fans in de baan om de kinderen aan te moedigen, en dat verdienen ze ook allemaal FANS.

En dan komen de echte hardrijders ploegen, en dan bedoel ik ook hardrijders. Wij verdenken ze van een motortje in het cranckstel zo hard gaan zij over de baan. De ploeg van Romy was over de finish en dan maakt de ploeg van Dorenbos zich klaar voor vertrek. Die eerste plaats kan ze haast niet afgepakt worden, zo stevig staan zij op de eerste positie. Maar dan slaat het noodlot toe. Bij renner Yanne brak een spaak. Hij was dieper dan diep teleurgesteld en droeg zijn fiets naar de kant. Frits, de fietsenman, wilde de fiets overpakken maar hij liet niet los. En wat niemand verwachte gebeurde toch, zij hadden een van de langzaamste tijden. Dit gevoel hadden ze de hele week nog niet gehad, verslagen en met tranen in de ogen liepen ze weg van de baan. Eerst werd er nog geroepen dat zij moesten kunnen overstarten maar bij deze wedstrijd gaat het om drie renners. Als er dan 1 renner uitvalt heb je er nog altijd vier over. Om maar niet te lang stil te staan de baan maar opruimen en opmaken voor vertrek.

Op de parkeerplaats bij van Assema de fietsen stil gezet en ons ijsje gekregen. Niet alle deelnemers wilden het ijsje, niet omdat het niet lekker zou zijn maar gewoon omdat het koud was. Nadat iedereen het ijsje ophad, gingen we weer op weg naar VV de Brug.

Zoals elk jaar stond de prijzentafel weer te fonkelen en schitteren in het spaarzame late zonnetje. Wat zijn ze weer mooi en wat kijken de kinderen hun ogen weer uit. Als eerste kreeg iedere deelnemer zijn herinneringsbeker uitgereikt. Gekke naam vind ik voor een beker die zo ontzettend verdiend is. Elke dag vroeg op, rijden voor wat je waard bent zonder morren en zeuren meer dan 280km weggetrapt. Ik geef het je te doen, het is niet niets. Elke deelnemer is een winnaar en heeft daarom een beker verdiend en ondanks dat er altijd een paar deelnemers zijn die een grotere beker krijgen mag je zeer trots zijn op jezelf. Het is een prestatie van formaat geweest en ik kan het weten, heb er met mijn neus bovenop gestaan. De muggen hebben nog een prachtige ingelijste oorkonde gekregen. Siebe is door de medewerkers verkozen als medewerker van het jaar, ook weer zeer verdiend. Het is tevens vind ik een prijs voor alle bijzijrijders, wat zijn ze goed. En dan is het echt voorbij, een aantal ploegleiders geven hun kinderen nog een kleinigheidje mee en een aantal kinderen geven hun ploegleiders nog wat. Zoals altijd is dat helemaal niet nodig maar wat is het fijn om iets te krijgen, al is het alleen maar een bedankje omdat ze het zo naar de zin hebben gehad.

Als alle deelnemers weer een stevige knuffel, dikke kus of High Five hebben gekregen, komt de laatste groet “volgend jaar weer bij mij in de ploeg”? Dan is het echt over. De medewerkers in een grote kring in de kantine, voor de laatste keer bij elkaar in deze samenstelling. Er zijn dan altijd een paar spelbrekers, zoals de familie uit de Sharpevillestraat, die al eerder afscheid nemen en weggaan. De rest blijft lekker hangen nog geen afscheid kunnen nemen.

Ik zeg: Sponsors, deelnemers, medewerkers, ploegleiders, opbouwers, afbouwers, broodjessmeerders, bijzijrijders, speaker mevr. Bos, Treb de voorrijder, Kees de speaker en iedereen die ik vergeet op te noemen DANK JULLIE WEL. Ik vond het een topweek, zoals een vader tegen mij zei: “Ongelofelijk dat jullie het voor elkaar krijgen met zijn allen dat het een echte groep wordt binnen een week, ik neem mijn petje af”. Kijk dat zijn de leuke opmerkingen toch, waardering dat zijn zoon een topweek heeft gehad en volgend jaar weer mee wil doen. Het is weer voorbij, een mooie week en wat mogen we dankbaar voor het weer zijn. We zitten al weer vol plannen voor volgend jaar, heb er nu al zin in.

Love You all!

– Carolien Zandstra