Jawel hoor de tweede dag is alweer aangebroken. Aangezien we pas om half twaalf zouden vertrekken hoefden we ook pas om 11:00 uur aanwezig te zijn bij VV de Brug. Sommige ploegleiders hadden met hun ploeg afgesproken om kwart voor elf aanwezig te zijn, waardoor de ploegleiders er ook al lekker vroeg naar toe reden. Vlak voordat zij de hoek omgingen riep de ploegleider van M3, wacht op mij!!!

Vandaag wordt een speciale dag voor de Haarlemse Muggenronde want dan komt de burgermeester langs. Dat is me wat hoog bezoek, dan moet je er wel goed uitzien. En ja als je dan je haar nog snel wil bijkleuren kan het voorkomen dat je pas op het allerlaatste moment aansluit vlak voor vertrek. Op naar de Grote Markt, achter de geluidswagen aan met onze speaker Kees. Hij kan dat zo goed! Onderweg nog potentiele deelnemers voor volgend jaar wijzen op de inschrijving. En Bert, voor intimi Treb, rijdt Kees rond alsof hij dat al jaren doet en ik geef het je te doen. Niet te hard, niet te langzaam, tegen alles in wat je ooit geleerd is: continue verkeersregels overtreden omdat oom agent dat goed vindt op dat moment. En dan dat manoeuvreren in de binnenstad waar alles en iedereen maar van de ene kant naar de andere kant loopt gewoon omdat men vindt dat dat moet. Kan niet anders zeggen dan dat Terb het peloton prima middels een korte kleine omweg naar de binnenstad geleidt heeft.

Aangekomen op de markt werden de fietsen aan de handremmen aan de hekken gehangen en ging iedereen een plaatsje zoeken om het startsein van de burgermeester goed te kunnen zien. Hier en daar nog wat buitenlandse toeristen uitgelegd wat al de kinderen nu allemaal gaan doen op de fiets. En dan kon het startsein gegeven worden, de muggen reden het parcours zodat de overige deelnemers kunnen kijken hoe de pylonen genomen dienen te worden. En echt waar IEDEREEN keek, ehhh alleen niet zo goed naar hoe de pylonen stonden.

Bij de eerste individuele wedstrijd rond de pylonen stonden de vele ploegleiders in het veld met gebaren aan te geven waar ze moesten rijden. Maar toch, wij als ploegleiders kunnen het haast niet geloven, rijden er vele deelnemers verkeerd en missen zijn pylonen. En dat is jammer, heel jammer want dat betekent strafsecondes en de snelle tijd, die de deelnemer dacht gereden te hebben, valt ineens vies tegen.

Bij de nieuwe wedstrijd werd het nog erger. Je begon met een snelle slalom, een gekke bocht om de keerpylon, daarna een zeer brede slalom, eindigend in een soort straatje van pylonen en dan nog de laatste twee pylonen, hoe moeilijk kan het zijn? De race bleek al gauw heeeeeuuul moeilijk. De ploegleiders deden wat ze konden, renden de kinderen voor zodat zij ze alleen maar hoefden te volgen en nog ging het mis. Een ploegleider die vroeger vliegtuigen binnen haalde met bordjes gebruikte die aanwijzingen, en die waren duidelijk zichtbaar zelfs het publiek snapte het. Maar toch weer pylonen gemist door kinderen, met verbeten koppies verdwaasd rond rijdend over het parcours. Op het laatst stonden er meer ploegleiders in het veld; we hadden alle pylonnen makkelijk kunnen vervangen door ploegleiders, zoveel stonden er, aldus nieuwe ploegleider Remco Wilschut.

Ondanks het wisselvallige weer, zon, hevige windvlagen, motregen, regen, waardoor de ene ploeg misschien wel meer voordeel had dan de andere, werd er ongelofelijk hard gereden. En niet alleen hard maar ook goed en beheerst. Er zijn helaas twee valpartijtjes geweest: één van Sanne en één met Jasmijn waardoor deze deelnemers niet konden finishen. Sanne fietste niet meer, waardoor Zoë in de ploegenachtervolging twee keer moest invallen. Sportief zoals zij is, reed zij met de ploeg van Sanne harder. Fijn voor die ploeg maar minder voor haar eigen ploeg.

Naarmate de middag vorderde viel er ook steeds meer regen tussendoor waardoor vele met een poncho aanstonden en sommige met een doorzichtige jas op aanraden van Ilse Modder gekocht. Ik vind dat zelf mooi maar die capuchon doet niet veel hoor voor de ploegleiders, ziet er een beetje knullig uit, maar ja de haartjes blijven droog. Bij de laatste ploegenrit zag de ploegleider dat haar deelnemers kleding tegen de regen over de shirts droeg. Dit is niet de bedoeling: de shirts moeten zichtbaar blijven dat zijn wij verplicht aan onze sponsors. Laten we dat nog een keer duidelijk afspreken want zonder sponsors geen Muggenronde!

Toen de ploeg van Huijg Sport moest rijden kwam het laatste meisje ten val en daardoor niet over de finish, terwijl de tijd pas stopt als de vijfde over de finish is. Tot grote verbazing van een andere ploeg, die vernam dat zij een snellere tijd kregen. Uit protest gingen deze ploegleiders verhaal halen, de jury wilde hen geen gelijk geven. Aangezien het natuurlijk ook een taak is als ploegleiders, opkomen voor je deelnemers en ploeg, werd er gedreigd met een scheiding. Het is gelukkig allemaal met een sisser afgelopen en met boze blikken over en weer, weer recht gezet.

Na de laatste ploeg alle hekken bij elkaar gezet, de pylonen in een kring en de uitslag kon weer bekend gemaakt worden. Spannend, want zouden er ondertussen veranderingen zijn in het klassement? Dat weet niemand alleen John en die zegt hier nooit wat over, waardoor de spanning niet te houden is.

Eerst werd Peter Nijssen in het zonnetje gezet voor zijn tomeloze inzet als ploegleider en medewerker en hij kreeg dan ook zeer welverdiend de zilveren mug opgespeld. Hij kan zich nu scharen in het rijtje van de Happy Vew.

Daarna werden de prijzen uitgedeeld door onze sponsor Federmann. Zowel Onno als Anniek wonnen de prijs en mogen een zeer felbegeerde zonnebril komen uitkiezen. Wat een fantastische prijs is dat toch, dankuwel sponsor Federmann.

Ja, en dan een stil tromgeroffel, ok alleen in mijn hoofd dan. De muggen werden bekend gemaakt. Bij de meisjes kreeg Emma de trui en bij de jongens is het Sven die morgen de gele trui mag dragen. Gisteren voorspeld maar door vele niet verwacht, maar zo zie je maar iedere dag is een nieuwe kans voor het behalen van een betere positie en zicht op die trui. Bij het ploegenklassement is niets veranderd in de top 3, behalve dan de tijden. De ploegen die daaronder komen doen aan stuivertje verwisselen. Maar ook hier is nog niets verloren, morgen allemaal weer je beste trapper voorzetten, je stuurmanskunsten gebruiken en zo hard als je kan rijden en dan kan alles weer veranderen in het klassement. Dit geldt voor iedereen ook voor de twee deelnemers die bij mij thuis zitten en zeggen dat alles al verloren is.

Dus morgen weer een nieuwe ronde met nieuwe kansen, het weer zit mee en mocht het regenen geen probleem, allemaal aan de zon denken en dan komt die van zelf. Dit advies klinkt leuk, dat vind ik ook, maar de gedachte aan de zon hielp ons niet bij het naar huis fietsen. We kregen net als iedereen denk ik de regen die voorspeld was overdag in een korte maar zeer hevige bui. Het leek wel een zwembad binnen in ons huis, maar alles beter dan deze bui tijdens de wedstrijd.

Tot morgen allemaal!

– Carolien Zandstra