Voordat je het weet is de nacht alweer om, echt waar. Zeker voor vele ploegleiders die voor vijf euro deelnamen aan de bij de Muggenronde kenners beroemde Shoarma avond. Dan is het wekkertoontje aardig irritant, maar je moet eruit.

Zoals elke morgen snel naar beneden en kijken op buienradar. Mijn buienradar, echt zo heet deze op mijn telefoon, gaf geen druppel regen aan. Die van John jammer genoeg een bui als we op het gras de wedstrijden zouden verrijden. We spraken af de mijne te geloven. De fietsen gepakt, bidons even uitgekookt en gevuld, snel nog een wielershirt inpakken voor Melanie en op naar VV de Brug.

Het hele peloton stond al klaar en ik zag een aantal kinderen gekleed volgens de buienradar van John. Fluitsignaal gegeven, ouders nog snel een kus en daar gaan we weer. Het vertrek gaat steeds beter en vlotter. Het lijkt allemaal zo makkelijk, fietsen in een peloton maar de vermoeidheid komt nu echt om de hoek kijken, dus wordt het steeds moeilijker. Het geroep onderweg “Naar Links” gevolgd “naar rechts” is prettig maar als je niet zo goed weet wat links en rechts is, niet te doen. Handgebaren lijken ook goed, maar die zijn achterin niet te zien. Kortom zelf blijven opletten en dat doen ze allemaal uitstekend, helmpje af voor alle deelnemers. Onderweg jammer genoeg toch nog automobilisten die niet snappen dat het voor de kinderen en eigen veiligheid beter is om te stoppen. Er was zelfs een automobilist die ondanks het stopteken van Sjaak, de hoofdmotoragent, doorreed. Nou Sjaak ging er met een zeer vlot tempo achteraan en legde de mijnheer fijntjes uit dat een stopteken ook voor hem geldt. Volgens Sjaak doet hij het nooit meer, dat is goed nieuws voor volgend jaar.

De wedstrijden in het Haarlemmermeerse bos werden dit jaar in de nabijheid van de toiletten verreden, wat was ik daar blij om, insiders weten wel waarom. Voor publiek was dit jammer genoeg niet duidelijk, het zeer trouwe publiek zat al een half uur trouw te wachten op de oude locatie. Leermonumentje voor ons, nog maar een keer duidelijk aangeven. Het parcours was een groot en daardoor ook langer dan dat we normaal op het gras rijden. Vele pylonen en lange korte sprintjes tussendoor. Een variatie op de pylonen was toch dat lint tussen pylonen, ik denk zo maar een ideetje van Ben. Parcours werd zoals elke keer eerst voorgedaan en elke deelnemer was zodoende in de gelegenheid om te kijken hoe het moest. De wedstrijd kon beginnen, vlagsignaal gegeven en gaan met die trappers. Wat ging dat weer super over dat gras. Zelfs de nieuwste pylonen versie, die met dat lint, werd soepel genomen. Pfff zouden ze het eindelijk door hebben? Helaas, toch nog deelnemers die verkeerd gingen, ook weer bij de lint pylon. Om geen strafsecondes te krijgen reden ze weer een stukje terug om de rit toch volgens uitgezet plan af te maken. Jammer genoeg is de snelheid er dan ook uit. Ploegleiders weten dan van gekkigheid niet meer wat ze moeten roepen of hoe ze de richting aan moeten geven zodat de kinderen goed blijven rijden. De spanning is voor sommige zo groot dat ze je recht aankijken, wanhopige blik in de ogen, nog net niet vragend van “doe ik het zo wel goed”. Niemand wist of het goed was, goed genoeg om in het klassement te stijgen. Dat is eigenlijk ook heel eerlijk, de latere renners kunnen dan niet meer op die tijd rijden en moeten hun eigen race verrijden. Tijdens deze wedstrijd stegen kinderen weer boven hun eigen kunnen uit en hadden dus een super, wat heet, SUPER tijd gereden die alleen de ploegleider wist.  Tussen de lunch door kwam de ploegenwedstrijd er weer aan. Die was voor vele ploegen ook weer heel snel, de Vomar ploeg rijdt steeds sneller en sneller, jammer genoeg is de eerste dag zowat bepalend voor het eindklassement.

Overal op het terrein ontstonden gezellige groepen van de verschillende ploegen. Dit was zo gezellig dat bijna niemand zag dat ze alweer op moesten stellen voor vertrek. Hierdoor moest er voor vertrek om toch op de juiste positie te komen nog een sprintje getrokken worden. Het lijkt wel alsof we door elkaar fietsen, maar we fietsen in formatie MET elkaar. Ook hoor je onderweg weer deelnemers praten over jongens en meiden die elkaar meer dan leuk vinden. Sanne kan bijvoorbeeld uit drie jongens kiezen, we horen zaterdag dan wel wie van de drie het is geworden. Onderweg worden er gelukkig steeds meer liedjes over de speaker gegooid die de kinderen en ploegleiders mee kunnen zingen. Dan gaat het lekker snel onderweg en vergeten we allemaal de vermoeidheid in de benen en in onze ko…..

Aangekomen op de wielerbaan is het een drukte van belang rond de ploegleiders en jury hok. Hoe gaat deze wedstrijd nu weer en is het individueel of is het een ploegenwedstrijd. Nou het is dus een individuele wedstrijd. En een wedstijd waarbij de A’s, B’s, C’s en D’s  rijden over de kleine ronde. De B’s. C’s en D’s rijden een kleine grote ronde en de A’s twee grote kleine rondes. Bij deze wedstrijden zijn de echte wielrenners in het voordeel, zeker als ze ook nog eens trainen op deze baan. Daar valt bij deze wedstrijd niet tegen op te trappen, ook al ga je staan op de pedalen. Als de eerste groep vertrekt rent alles en iedereen over het veld om vooral de eigen ploegmaatjes aan te moedigen. In de NiCaJa bocht staan de vertrouwde ploegleiders de kinderen vol enthousiasme naar de finish te roepen. Het is super spannend bij de finish want wat blijven ze allemaal dicht op elkaar. Bij de A jongens, eigenlijk moet je zeggen, A mannen gaat het eng hard. We herkennen ze gewoon niet ook al sta je er zeer dicht boven op. Ze gaan als een kluwen zo ontzettend hard dat je alleen het harde gezoem hoort van de kettingen, een mooi geluid dat wel.

Dan komen de dametjes aan bod en wat gaat dat goed. De A’s gaan van start, dat is een hele zware pool, op een drietal na allemaal wielrenners, daar kun je alleen maar van verliezen, ik zelf zeg alleen maar van winnen. Voor vertrek tegen onze eigen A gezegd, zo hard als je kan, ik wil dat je met je tanden over het asfalt gaat en blijf in het wiel. De eerste ronde bleven ze prachtig bij elkaar, bij de tweede omloop helemaal gek geworden omdat je zag dat ook de niet wielrenner bij bleef. Maar dan de eindsprint, niet wielrenners blijven dan recht rijden, de wielrenners die weten hoe ze moeten koersen duwen de andere dan opzij. Hierdoor moeten de niet wielrenners nog meer kracht zetten om niet te vallen. Het is zo knap dat daarbij geen valpartij ontstaan. De niet wielrenner, ik ken haar zeer goed, lag helemaal stuk en over haar toeren in het gras na de finish. Vanaf de NiCaJa bocht rende de ploegleider daar naar toe. Ze kon niet meer staan, haar schenen brandde van de pijn. Na even bijgekomen te zijn werd zij door de andere ploegleidster naar de EHBO tent gebracht, daar werd duidelijk dat haar scheenbeenvlies blessure nog erger was dan de eerste zaterdag. Haar vader, ken ik ook heel goed, zei gelijk dat het fietsen voor haar morgen niet doorgaat. Dat is een klap voor haar, zeker nu ze zeer verdiend een bol is geworden. Bij vertrek werd zij dus in de bus gezet, nou ja bus, ze wilde alleen bij Werner in de auto. Gelukkig heeft hij de honden mee die hijgend in haar nek troost hebben gegeven. Mariya zat in de bezemwagen, zij had zeer veel last van haar knie en dan is het beter dat je niet naar de prijsuitreiking zelf fietst.

Bij de prijsuitreiking zijn de muggen nog steeds de muggen, maar de bollen zijn veranderd. Bij de meisjes is de A-bol veranderd en bij de jongens is de B-bol veranderd. Het ploegen klassement is onveranderd, helaas. Ondanks het snelle rijden blijft dat hetzelfde. Zoals een opa fijntjes uitlegde aan de ploegleidster van de dames die als laatste staat “jullie hebben een voordeel, je kan niet meer zakken in het klassement”. Nou daar heb je veel aan hoor maar aan de andere kant het klopt wel, wij kunnen alleen maar stijgen!!!!

Na afloop snel naar huis want de medewerkers BBQ is vanavond bij Nicole en Treb. De medewerkers betalen daar tien euro voor en zij kopen en maken alles klaar. Voor ons een rustige avond en voor hen een gekkenhuis. Ik geef het je te doen het hele zooitje over de vloer, maar gezellig dat het is, daar wordt nog lang over gesproken.

Morgen alweer de aller aller allerlaatste dag van de 57ste Haarlemse Muggenronde. Ben benieuwd hoe het met onze A- gaat. Fietsen of niet??? Zij wil wel natuurlijk, als ploegleider zeg ik kom op die fiets, als moeder zeg ik tegen haar niet doen. We zullen het zien. Tot morgen!!!

– Carolien Zandstra