Er was donder en bliksem de hele nacht (lijkt wel een tekst voor een liedje) en regendruppels zo groot als pingpongballen vielen op de grond. Getsie dat wordt dan weer een enorme klieder/blubber vol met grasresten race. Buienradar onze grooooootste vriend deze Muggenronde maar weer eens geraadpleegd hoe de verwachting zou zijn voor overdag. Hier en daar een bui, mmmm, ach de kinderen zijn behendig genoeg inmiddels om daar omheen te sturen, dat moet gewoon lukken.

Alles en iedereen was weer op tijd aanwezig om zich op te maken voor de dag. Toch hoorde je hier en daar dat men zei: Wat een noodweer vannacht, als ze dat maar niet deze dag krijgen. Doordat iedereen dat hoopte hebben ze boven over hun hartje gestreken en gedacht, dit evenement gaan we niet verpesten we gaan het niet laten regenen als de Muggenronde gehouden wordt.

En dan is die fluit er weer van Kees en gaan we vertrekken. Het lijkt wel alsof er naast het fietspeloton ook een autopeloton mee rijdt, zoveel auto’s rijden ermee. Ze reden nu de terugweg naar het Haarlemmermeer bos als heenweg, begrijpt u het nog. Even wennen maar het liep best vlotjes, ze rijden toch gauw gemiddeld 22 km/h, dat is hard hoor met een windje.

Daar waar velen onder ons angstig voor waren was helemaal niet aan de orde, gras was absoluut niet drassig. Het parcours was uitgezet vlak bij de toiletunits, top locatie dus. En wat was het een mooi parcours, starten met pylonen, klein sprintje, snelle pylonen, klein sprintje en eindigen met pylonen. De deelnemers gaan hier weer zo behendig doorheen ondanks dat het best zwaar is, hobbeltjes, kuiltjes, graspolletjes en het gevoel dat je kunt uitglijden is voor sommige deelnemers best eng.

De ploegenrit ging over hetzelfde parcours waarbij hele snelle tijden werden gehaald. Ploegentijden waren soms 30 secondes sneller dan dat een deelnemer individueel zelf reed. Hoofdjury John legde het nog maar eens uit, een ploegenrit op zo een veld is makkelijker omdat je dan het spoor kunt volgen en je niet zelf een spoor hoeft uit te zetten.

Terwijl iedereen wat aan het eten en drinken was werd alles al bij de jury tafel opgeruimd. Er werd nog druk gewerkt om het klassement op te maken maar geen excuus de kraam moest weg waardoor de druk op de schouders van John letterlijk en figuurlijk groter werd. Maar hij kan alles dus ook nu weer, hoppa op de fiets en klaar voor vertrek. Ehh we zouden nu anders rijden, maar het begin was hetzelfde als de vertrekroute die we normaal rijden maar nu mee gestart waren, verwarrend he. Je zou maar mee moeten fietsen en niet meer weten waar we naar toe gaan. Op het laatst inderdaad toch anders gereden en daar stond het bordje Zwanenburg, dat moet goed zijn want daar is de wielerbaan de Bataaf.

En ja hoor, een kleine opstopping maar die was puur bij de ingang van de Bataaf. Wat een baan is dat, volgens een deelnemer behoorlijke technische bochten, soort van champions bochtenwerk. Auto’s in het midden, grote jury wagen zodat zij ook alles goed kunnen zien. De deelnemers moeten hier een afvalrace rijden, gaat dus niet om de tijd maar wie het eerst over de finish komt heeft gewonnen, vrij simpel. Maar dan gaat het pas beginnen, de A-meisjes moeten starten, drie volle rondes moeten ze trappen. De kunst is een race op te bouwen maar hoe je dat het beste kunt doen is het geheim van de wielrenners zelf. Nou ik verklap het wel, je moet je niet vanaf het begin helemaal de tandjes fietsen, nee in het wiel, je niet in de bochten het gras in laten duwen, nee in het wiel blijven en pas het laatste stukje er gaan fietsen zo hard als je kunt. Vanwege de ligging van de baan kun je de rechte stukken goed zien zodat de kinderen volop werden aangemoedigd en dat is te leuk om mee te maken: Iedereen rent en roept door elkaar, dat kan harder, sneller je bent er bijna!!!. Nou dat klinkt leuk aan de kant maar als je zelf moet fietsen is dat helemaal niet zo eenvoudig. Gino kwam heeeleeemaaaaaaal kapot over de finish, het water gutste van zijn lijf van de inspanning.

De C en D categorie rijden anderhalve ronde en wordt eerst geneutraliseerd. Dit betekent dat ze een halve ronde achter voorrijders rijden en dan een volle ronde moeten racen. En wat gaan ze allemaal hard, de jongste deelnemer van Buitenspeel kwam vol trots zeggen dat hij als derde finishte dus hij had echt wat te drinken verdiend. We eindigde op de deze prachtige baan nog met een sprint wedstrijd met een paar pylonen.

Omdat er nog wat geld over was van de bowling waren er zakken met mini’s en Haribo ingeslagen waar ze uit konden kiezen. De tijd tikt door dus iedereen moet zich weer opstellen voor het vertrek. De verkeersregelaars rijden zich weer helemaal de tandwieltjes. Maar ook de achterrijders Natasha en Damian verrichten super werk. De kinderen die het niet volhouden daar moeten zij bij wachten en dan als de fietsen zijn ingeladen en de kinderen in de bus, moeten zij volop in de pedalen om het gat dicht te rijden. Na wederom een prachtige mooie dag vol plezier aangekomen op de Brug, waar de kinderen weer massaal aanvallen bij de snackcorner staat Kees alweer klaar met het klassement. Er valt weinig verandering te bespeuren in het klassement, veelal stuivertje wisselen, maar iedereen weet het eindklassement wordt pas morgen opgemaakt. Het is super spannend, secondes verschil dus morgen moet iedereen zich nog van de beste kant laten zien en wie weet, sta je dan toch nog maar zomaar op het podium.

Carolien Zandstra