De dag waarvan je wist dat die zou komen, zaterdag 8 augustus, de start van het feest dat wij de Muggenronde noemen. Normaal elke dag vroeg de veren uit om de fietsen weer klaar te zetten, bidons te vullen en tassen met de kleine versnaperingen. Maar deze keer alleen vroeg uit de veren, en de rest moest alles helemaal zelf doen, als dat maar goed gaat, want ik moest eerder weg. In de grote auto van Martin Schilder onderweg om precies om 08:00 uur bij de Haarlemse Bakker te arriveren voor het brood voor de deelnemers en vrijwilligers. Voor mij de eerste keer maar ook voor de bakker die daar aanwezig was. Er stonden drie kratten klaar met 80 krentenbollen, dat kon nooit genoeg zijn dus belde ik de voorzitter, maar die lag nog op een oor veel te vroeg. Hoofdjury gebeld en die zij klopt vandaag alleen krentenbollen want iedereen krijgt ook nog patat, gebakken door Sonja en Ton. Toch maar ook al het brood voor zondag meegenomen want ik geloofde er natuurlijk niets van, wat weet zo een hoofdjury daar nou van.

Snel naar de Nieuwe Brug, om vervolgens samen met mijn tijdelijke collega vrijwilliger Martijn de broodjes uit de auto te halen. Uit het winkeltje wat is ingericht voor de foerage (prachtig woord trouwens) appeltjes, bekertjes en lepeltjes gepakt. Gewacht tot de bouillon, limonade, watervaten en koffiekannen gevuld waren zodat ze in de auto gezet kon worden. En dat mag niet zomaar in de auto, nee het is een leenauto en daar moet je zuinig op zijn dus eerst vuilniszakken neerleggen en dan pas de vaten.

Ondertussen druppelde de ploegleiders en andere vrijwilligers veeeeeeel later binnen. De ploegleiders pakten de overbekende zakken met de shirts voor de deelnemers en zaten te wachten op hun deelnemers. Net als ieder jaar waren deelnemers van vorig jaar weer onwijs de lengte in gegaan, zelfs Niels Jetten was niet te herkennen, en ook veel nieuwe deelnemers van heel klein naar groot. De kleinste keken nog onwennig in het rond en bleven ietwat verlegen bij de ouders staan. De deelnemers die door alleen maar naar elkaar te kijken trachten in te schatten wie nu hun werkelijk concurrent zou zijn. Wel contact willen maken met het eigen team maar niet weten hoe dat nu te doen. Dat moeizame duurt eigenlijk nooit lang want de enthousiaste ploegleiders maken net als ieder jaar snel een hechte ploeg en dat komt echt niet alleen door de prachtige gesponsorde shirts.

De meisjes mug van vorig jaar mag zelf niet meer meedoen als deelnemer en kan echt geen afscheid nemen van deze happening en is dus dit jaar ploegleider. Dan wordt het wachten op het fluitje, alleen niet voor de foerage, die moeten al eerder weg om zodoende voor het peloton aanwezig te zijn op de wielerbaan. Dat is puur wennen, niet zien hoe de motoragenten het verkeer regelen, niets gezien van de bij/zij/voor/tussen en achter rijders, niets horen van het babbeltje van Kees of meezingen met de muziek. Nee wij zorgen dat als de kinderen aankomen zij gelijk wat drinken kunnen krijgen, dus een tafeltje stoeltje en een plantje en het feest kan beginnen.

En daar kwam het peloton aan, jammer genoeg zonder het voorstelrondje van Kees want er was geen microfoon, maar dat kan dan morgen ook nog. Er was gelijk interesse voor wat te drinken omdat de eerste wedstrijd zou beginnen. Dit is de wedstrijd die start vanaf het parkeerterrein en dan over de grote ronde naar de finish bij het jury hok. Deze wedstrijd is een individuele wedstrijd, dat wil dus zeggen 80 kinderen om de beurt starten. Dat kan best lang duren, wat heet, heel lang duren. Als je bijna als laatste ploeg start, ben je behoorlijk gesmolten en oververhit nog voor je bent gestart. Maar dat is toch weer snel vergeten als ze echt mogen starten, zonder een zuchtje tegenwind kon elke deelnemer het beste van zich laten zien, nou ja hier en daar een flinke teleurstelling na het horen van de tijd. “Ik had super snel gereden, maar de tijd klopt niet, die is veel te langzaam”, “Hoe kan dat nou ik ben normaal veel sneller” . Dat is toch prachtig dat ze op de eerste dag, bij de eerste wedstrijd al zo bezig zijn met de tijden. Vlak voordat de laatste deelnemer over de finish was werd de eerste pylonenwedstrijd klaar gezet, een team pursuit, duur woord voor teamwedstijd maar het klinkt zoveel mooier. Met de hele ploeg zo snel mogelijk niet langs maar om de pylonen. Ploegleiders in het veld en de overbekende kreten klonken weer over het parcours. Trappen, sturen en gaan, ja makkelijk gezegd nu nog doen. Sommige kinderen vinden het namelijk toch nog een beetje eng maar ze doen allemaal zo ontzettend goed hun best, zelfs de jongste deelnemer van de ploeg Buitenspeel ging super snel. Na deze ploegenrit het parcours minimaal veranderd voor de individuele tijdrit en ja dan zit de eerste dag er echt op. Alles weer opbreken en afruimen en op naar V.V. De Brug voor de eerste prijzenregen.

De trainingsbokalen zijn gewonnen door Melanie Spreeuw en Sean Hekelaar, en die waren weer super mooi. De mug bij de meisjes is Marit Gomez Braz en bij de jongens is dat Onno Zonneveld. Een bol noem ik wel, hij hoopt er al jaren op en het is hem op de eerste dag gelukt Serginho Wilshaus het is hem van harte gegund. Het ploegenklassement is na de eerste dag spannend maar het Eichholz 1 staat bij de meisje 1, en het team Mulcon bij de jongens.

En dan is het over, gelukkig geen klachten gehoord of ontevreden gezichtjes gezien. Nu lekker slapen en morgen schrik niet, 422 broodjes smeren samen met Ada. Ik heb er zin in!!
Carolien Zandstra