Vandaag is de meest relaxte dag om te starten, qua tijdstip dan, want relaxen is er eigenlijk niet bij. Het begint al met die enorme stapel broodjes die klaar gemaakt moeten worden, en ik geef het je te doen: 320 broodjes, een met kaas en een met worst en voor iedereen die maar ook iets doet bij dit evenement een krentenbol. Gelukkig bieden de beëdigde verkeerregelaars een helpende hand zodat ook deze ochtend de lunches weer snel in de blauwe broodzakken zit. Handige stickers met de ploegen namen erop en er kan niets meer mee fout gaan.

De opbouwers, ook echte kanjers, zijn al volop in de weer om de hekken te plaatsen. Onderweg komt er een telefoontje binnen welke niet beantwoordt kan worden omdat de handen aan het stuur moeten blijven. Achteraf was dat de hoofdjury: hoe stom, hij was DE LAPTOP vergeten en die is zeer belangrijk om alles bij te kunnen houden. Ook hier weer een opbouwer geregeld die in de auto sprong om de laptop op te halen. De tent voor de jury was er niet maar er was ook geen jury tafel, de foerage heeft de grote tafel maar uitgeleend, en de plek voor de jury was nu onder de bomen in de schaduw. Dit was een noodsituatie maar een beter locatie was er eigenlijk niet denkbaar. Er was een vrolijk terras ingericht door de wijkraad Sinneveld, waar niet alleen de kinderen een gratis patatje of hamburger konden halen, maar ook het publiek kon daar terecht om iets te kopen.

De wedstrijden werden weer uitgelegd, was niet zo moeilijk zo hard mogelijk door de pylonen. Maar toch voor de zekerheid deed ploegleider Paulien het een keer voor. De eerste ploeg ging van start super soepel en onwijs snel gaan de deelnemers er weer door en omheen. Waar vorig jaar ondanks de vele uitleggen door de ploegleiders een record aan pylonen werd gemist, is het nu geen enkele deelnemer gelukt om een pylon te missen. De spanning in het klassement is, ondanks dat het pas dag twee is, ontzettend spannend want alle deelnemers doen onwijs hun best om in dat klassement te klimmen. De A deelnemer van Eichholz team 1, een redelijk specialist in pylonen, ging hard onderuit. Grote schrik en met een van pijn vertrokken gezicht van de baan geholpen door de ploegleider en de EHBO dames. De teleurstelling was minstens net zo groot als de pijn want ja, zonder tijd klim je niet en zij moet het niet hebben van tijdritten want dat is zeer moeilijk voor niet wielrenners om die juist in te delen. Een geluk bij een ongeluk want normaal mag je niet opnieuw starten na een valpartij maar met materiaal pech wel, en dat had zij ook.

Nadat de meisjes geweest waren mochten de jongens, nou daar wil je helemaal niet naar kijken, of eigenlijk wel natuurlijk, maar die gaan zo onverschrokken over het parcours dat je de adem inhoudt van bewondering. Onder luide aanmoedigingen van de andere deelnemers komt de een na de andere deelnemer met een verbeten koppie over de finish, met grote ogen wachten op het papiertje van de ploegleider met de tijden daarop. Tussendoor konden de kinderen het patatje halen of een ongelofelijk lekkere hamburger, zo luxe. Alle kinderen konden zitten op de bankjes aan de tafel, ze zaten zo gezellig te kletsen en te lachen dat ze haast vergaten om klaar te staan met de fiets voor de ploegenrit.

Bij de ploegenrit komt het aan op samenwerking, het heeft geen zin om als een idioot over de finish te gaan en de rest achter te laten, nee lekker bij elkaar blijven is het beste wat je kunt doen. Het gaat echt weer heel erg snel, het lijkt wel een bandje omdat ik steeds hetzelfde zeg, maar het is gewoon de waarheid. Onze jongste deelnemer, Thije Schage, ging zelfs zo hard dat hij in het hekwerk tot stilstand kwam. Dat was duidelijk niet de bedoeling want hij werd snel naar de EHBO gebracht, een glaasje limonade verder en de glimlach kwam weer tevoorschijn.

Op het grasveldje achter de EHBO werd gretig gebruik gemaakt van het speelgoed om met elkaar te spelen. Niet alle ploegleiders waren daar even tuk op want dan hadden ze net een hamburger gehaald, was zijn deelnemer net lekker bezig met de frisbee. Maar dat krijg je als de sfeer goed is, en die is goed, dan hebben de kinderen alleen maar tijd om samen te zijn.

De ploegleiders moesten hier ook aan de bak, een ploegleider pylonen wedstrijd. Kunnen ze mooi weer eens ervaren hoe het is, zo gemakkelijk om te roepen: door gaan, sturen goed kijken trappen, dat kan harderrrrrrr! Nu moeten ze het zelf doen en wat gaan ze voorzichtig, wat heet sloom, door de pylonen. Natuurlijk zijn er ook nog een paar ploegleiders die wel even laten zien hoe het moet, maar het merendeel rijdt langzamer dan de langzaamste tijd. De mug van vorig jaar liet zich uiteraard niet kennen en reed het snelst naar de finish wat hem ook de medewerkersprijs opleverde.

Nadat alle races waren verreden werd de Plesmanpleinprijs uitgereikt en ook dit jaar zijn de winnaars gekozen door de voorzitter van de wijkraad Sinneveld. Het zijn prachtige bokalen en elke deelnemer zou die wel willen ontvangen. Dat vinden zij eigenlijk ook. Zij vinden gewoon dat iedereen een prijs moet krijgen maar omdat dat zo in de papieren loopt trekken ze een naam uit de hoge hoed van elke categorie. De wijkraad moedigt de deelnemers met deze prijs aan om boven zich zelf uit te stijgen.

Jammer genoeg, en tot ontsteltenis van het bestuur en de medewerkers, was er een prijswinnaar zeer ontevreden over en met de prijs. Te beschamend voor woorden was de reactie van deze prijswinnaar. Deze prijswinnaar moet nog een hoop leren. Gelukkig maakte Merel en Thije hun gezichten weer een hele hoop goed. Zij hebben de beker, net als de andere Plesmanpleinwinnaars dan ook echt verdiend want ze hebben onwijs goed gereden. Na deze feestelijkheden alles inpakken voor de terugrit naar V.V. De Brug voor de prijsuitreiking.

Onno Zonneveld en Oriana Soerewijn zijn de welverdiende muggen en bij het ploegenklassement staan Eichholz bij de meisjes en Mulcon bij de jongens op de eerste plaats. Aan alles komt een einde zo ook aan deze prachtige zeeeeeeer warme spannende dag. Morgen weer nieuw rondes nieuwe kansen.