De welverdiende rustdag werd door een gezellige groep ploegleiders aangegrepen om eens een bootcampje te volgen bij Daan Prins. Nou dat hebben ze geweten ook voor de jonge adonissen onder ons was het een behoorlijke zware training en je hebt er natuurlijk altijd een paar tussen zitten die hun handen er niet voor omdraaien. Bezweet maar voldaan de rustdag maar geruild voor een rustavond, is ook heel leuk. De start van de 5de dag was een half uurtje later voor de foerage omdat er geen broodjes gehaald moesten worden. Om half negen stipt waren ze bij de brug al klaar om de bus te vullen met het drinken en fruit. Nog even dextro klaar leggen voor de eerste stop en dan wachten op het fluitsignaal voor het vertrek. Romy kon niet meefietsen met haar ploeg, terwijl ze sliep heeft ze de hele dag nog eens doorgenomen met drukke gebaren met als eindresultaat de schouder uit de kom.

De nummers gespeld op de ruggen opgesteld volgens de speciale volgorde wachten op de motoragenten voor vertrek. En ja ook deze dag waren de motoragenten weer in een drietal aanwezig. Het peloton kon vertrekken, kinderen door fans uitgezwaaid onderweg naar de eerste stop. Er stond een klein windje maar daar hadden wij in de auto helemaal geen last van en konden daardoor zonder moeite doorrijden. De eerste stop was al gauw in zicht en daar werd de dextro aan de ploegleiders uitgedeeld om uit te delen aan hun ploeg. Ook de motoragenten werden natuurlijk niet vergeten en al helemaal niet toen zij zich zorgen maakte of er wel genoeg drinken mee zou zijn voor de kinderen. Hahahahaha hoe verzin je dat, drie kannen van 100 liter elk en voor elke deelnemer twee blikjes, nee hoor de kinderen komen niets te kort.

Bij de tweede stop namen veel ploegleiders een verstandige beslissing door de jongste deelnemers uit hun ploeg in de bus door de duinen mee te laten rijden. Nadat alle fietsen bij Frits in de bus stonden kon wederom het vertreksignaal gegeven worden. De duinen in, even een angstig moment of de auto er door zou kunnen, geen enkel probleem ruimte zat! Door de vele heuvels en dalen kon je de kleurige sliert goed volgen. Dit is ook echt een bergetappe. Ook al noemen ze dat in Nederland heuveltjes, ik vind het bergen. Er zaten colls in van de 4e categorie en echt waar daar had niemand moeite mee, soms hier en daar een duwtje in de rug maar dan kom je er ook overeen. Nog een flink stuk vals plat, en dan kwam je in Zuid Holland pas de duinen weer uit. Dat is me toch een behoorlijk stukje fietsen, maar de kinderen doen dat zonder klagen.

Veel van de deelnemers in de bus wilde weer mee fietsen, want mee fietsen in het peloton is een magnifieke belevenis die iedereen wil mee maken, dat blijkt ook wel aan de vele onaangekondigde meerijders op de terugweg die zich tussen het peloton positioneerde. Zelfs met een scooter wil men in het peloton terug rijden. Na de duinen leek er geen eind aan te komen, we reden langs Eichholz en de Keukenhof om uiteindelijk op een weggetje naar beneden af te slaan. Voordat we dat weggetje afreden werd een scooter rijder even in de nek gevat door een van de motoragenten, de scooterrijder wilde gewoon doorrijden midden door het peloton die net het weggetje inreed. Wat een sukkel was dat, gelukkig gaf hij dat zelf ook toe aan de agent. Wat we daar zagen: een prachtig baantje, een skeelerbaantje. Helemaal te zien voor iedereen, niemand zou in een bos rijden, je zou eindelijk eens helemaal voor iedereen in het zicht blijven rijden.

De lunchboxen werden door Eichholz geleverd, en wat zijn het toch een luxe pakketten. Twee broodjes, krentenbol, drinken, fruit en last but not least een Twix. Ga dan maar eens zeggen jongens maak je klaar voor de eerste race, nee dat lukt niet. Her en der verspreid over de baan op de grasveldjes zaten de ploegen te smikkelen en smullen, kinderen die nooit wat eten hadden de box inhoud helemaal op.

De eerste race zou beginnen, het was beginnen voor de jury – tafel, drie pylonen, sprinten door de bocht, drie pylonen en weer sprinten tot de jury tafel. Het was een leuke wedstrijd om te zien, de niet wielrenners onder ons vonden het bochtenwerk toch wel een beetje eng en raakte met de trapper het asfalt omdat ze dit niet gewend zijn. Maar gedreven als ze zijn geven ze alles onder luide aanmoedigen van de zijkant.

De motoragenten waren ietwat teleurgesteld, zij lezen regelmatig de site en kijken naar de foto’s, maar wat blijkt; er is geen foto van de motoragenten nog van de zij/voor/achter rijders ploeg, dat kan toch niet dat moet recht gezet worden. Zowel Madelon als Ilse namen deze taak gelijk op zich en nu kunnen we oprecht zeggen: gelukkig hebben we de foto’s nog.

Na de individuele rit kwam de vak-estafette. Elke deelnemer rijdt exact de zelfde afstand, hiervoor hoef dus geen tactiek te bespreken, alhoewel soms is het wel weer handig om na een wat minder snelle deelnemer een meer snellere deelnemer te zetten. Pff wat een gedoe en uitgezoek, blij dat ik geen ploegleider ben. Wat reden ze ook hier weer hard, geen enkel kind kon stoppen en had zowat een halve baan nodig om af te remmen, zo gedreven en hard rijden ze.

Bij de foerage ging een deelnemer bijna onderuit vanwege een appelflauwte, witter dan wit kun je er niet uitzien en dat terwijl de zon behoorlijk brand, wat zeg ik verbrand. Deelnemer afgekoeld met ijs maar dat hielp nog niet echt. Deelnemer naar binnen onder natte doeken, zakje chips en toen kwam ze weer een beetje bij. Gelukkig mocht zij als allerlaatste starten om toch nog een tijd te kunnen zetten voor de laatste race. En ook deze rit was voor de echte snelheidsduivels onder ons een makkie. Het was een korte maar o zo snelle, wat zeg ik oerendharde snelle race. De tijden ingetikt, klassement ter plekke opgemaakt, computertje ingepakt, kinderen die niet konden fietsen in de bus en opmaken voor de terug rit.

En dan heb je onderweg mensen en mensen. Mensen die het leuk vinden, klappen en lachen. Maar ook mensen die haast hebben en menen voorrang te kunnen nemen terwijl ze dat niet hebben want wij rijden tenslotte onder begeleiding in kolonne. Onze verkeersregelaars hebben wat te verduren hoor, mensen die niet willen luisteren om het veilig te houden, door hun standvastigheid lukt het ze toch. Polle stak zijn duim nog op om de automobilisten nogmaals te bedanken voor het wachten, super is dat. Handgebaren en verwensingen die je naar je hoofd geslingerd krijgt omdat men vindt dat zij mogen doorrijden, te bizar. Deelnemer die in de foerage bus meereed was onder de indruk en had veel respect voor de verkeersregelaars, zij kon nu goed zien wat een extra kilometers zij moeten maken.

Na ca. 65 km in de fietsbenen te hebben zagen we het publiek klaar staan bij de Brug. Sterke handen hebben geholpen om de auto uit te laden en toen kon de prijsuitreiking beginnen. Zo leuk, drie jongens die al jaren vrienden zijn en bij elkaar in de klas zitten stonden op het podium, elk met hun eigen ploeg. Mulcon jongens eerste, Vanko / Touchdown Center op de tweede en Lorini op de derde. Kijk dat is nu leuk elke dag een andere ploeg op het podium. Bij de meisjes is Eichholz nog steeds de koploper. Bij de meisjes is de mug een andere mug geworden en wel Noor. En zij schrijft geschiedenis, de jongste mug ooit, zooooooo knap. Bij de jongens is nog steeds Onno in het geel te vinden, zijn bijnaam is ondertussen Froome zo valt te horen in het interview wat is uitgezonden op kanaal Haarlem105. Ik durf het haast niet te denken of te zeggen maar morgen is al weer de een na laatste dag. Laten we er weer een prachtige dag van maken met zijn allen, ik doe mijn best.

Carolien Zandstra