De laatste dag voor de renners en de daarbij behorende organisatie, het weer zag er al vroeg veel belovend uit. De politie was weer als vanouds met 3 motoren aanwezig om de stoet te begeleiden. En daar ging zoals elke morgen het hele spul begeleid door Mister Heijmel naar de wieler planet. Ik geef het je te doen, altijd de kinderen weer opzwepen met opbeurende praatjes onderweg, aanmoedigingsteksten tijdens de wedstrijden en alles uit zijn hoofd, hij is zonder twijfel De muggenronde. Op de wieler baan waren de fans al weer lekker de stoeltjes aan de kant aan het zetten en dronken op het terras een lekkere kop koffie. En daar was het peloton, ze moesten zich opmaken voor de aller aller laatste individuele wedstrijd van de 54ste Haarlemse Muggenronde. En het is niet zomaar een wedstrijd maar de afvalrace, voor de een een makkie en voor de ander waar ze tegen opzien als een berg. De D en C categorie reden de kleine ronde en de B en C moesten de grote ronde rijden. Als eerste moesten de D-jongens zich opstellen, daar zat de mug ook bij. De meeste van die groep zit op wielrennen waardoor het voor de niet-wielrenners een haast onmogelijke missie zou worden. Ondanks dat gaven ze zich helemaal, bij de jongste deelnemer was er iets niet goed gegaan met het schakelen waardoor hij bij het vertrekken op zijn lichtste stand stond en onwijs veel beenbewegingen moest maken om vooruit te komen. Teleurgesteld werd er afgestapt nadat hij als eerste werd afgevlagd, hij gaf als reden op dat hij op een spookfiets had gereden en niet begreep hoe het kon met zijn versnelling. De mug reed ondertussen zijn rondjes voluit en is gewoon de terechte winnaar van deze race. Daarna volgende de C-jongens en ook daar bleek al snel een uitgemaakte zaak te worden en was goed te zien het verschil tussen de recreatie fietsertjes en de wielrenners. Daarna kwamen de D-meisjes en ook bij deze race werd er weer heel hard gereden en luid aangemoedigd, en hier was ook geen verassing meer te bespeuren wie als beste drie overbleven. Daarna kwamen de C-meisjes, dit was een hele spannende categorie, er waren namelijk twee meisjes met hetzelfde aantal punten, dus die moeten zorgen dat ze voor elkaar blijven. De mug reed ook in deze race mee, dus een wielrenner, een schaatser/wielrenner en een turnster zouden deze race bepalen. Wachten/hangen is niet toegestaan, dit is allemaal van te voren meegedeeld. Maar wat gebeurde er in de bocht, niet zichtbaar voor de starters, ging de mug met gillende remmen en piepende schoenen over het asfalt bijna onderuit, met haar heup hard op het frame gevallen keken de strijdende bollen achterom, hielden wat in en werd er door de fans geschreeuwd dat ze niet op kop moesten gaan. De mug heeft zich wonderbaarlijk snel herpakt en sprintte naar voren, maar bijna bij de start aangekomen werd er afgevlagd en werd er gezegd dat er op elkaar was gewacht. Gezien was dat er een echt inhield en zij zou dan uit de wedstrijd gehaald worden. Een prima beslissing op dat moment, zij zagen wat ze zagen. Enorme consternatie, dit zou toch niet kunnen, maar gelukkig nadat ze alle feiten hadden vernomen wisten ze dat hier geen opzet in het spel is geweest en mochten ze alsnog met zijn allen in de laatste race starten, wat een opluchting. Daarna werden de races op de grote ronde gereden eerst de jongens en toen de meisjes, niet normaal hoe hard dat gaat, en ook hier is weer duidelijk te zien wie traint bij een wiel ren vereniging en wie niet. Maar ook hier was weer te zien dat niemand zich gelijk gewonnen gaf en ze fietsten allen zich de benen uit het lijf. Bij de meisjes was er in de bocht, niet zichtbaar voor publiek een zeer vervelende valpartij. Gelukkig niet heel ernstig maar vervelend genoeg dat er 3 meisjes waren die de race niet uit konden rijden. Tranen, kapotte kleding en een behoorlijke schrik en dan niet te vergeten de teleurstelling dat hun rang (bol) in het klassement kwijt zijn geraakt door een valpartij. De C-meisjes werden weer opgesteld. Zoals verwacht en zeer verdiend kwam de Mug als eerste over de finish, gevolgd door de bol en daarna de turnster het was super spannend tot de laatste seconde! Na het overheerlijke patatje werden de individuele prijzen verdeeld. Bij de B-meisjes heeft Nienke Blom zeer sportief haar bollentrui gegeven aan Emma Paanakker, met de woorden hoe blij ze was dat ze hem zou kunnen houden maar ze het niet eerlijk vond dat ze deze nu won door een valpartij van een ander. Alleen hiervoor verdiend zij diep respect en een luid applaus van ons allemaal. Ook bij de C-meisjes werd de felicitatie overgebracht met de woorden je heb hem dik verdiend, je was gewoon sneller bij deze wedstrijd. En zo hoort het ook je mag best teleurgesteld zijn voor jezelf maar dat betekend niet dat je niet blij mag zijn voor een ander. Vervolgens werd er opgesteld voor de ploegentijdrit. De ploegen die niet meer konden stijgen kwamen als een ploeg over de finish, de bij iedereen zeer populaire Camille mocht van zijn ploeggenoten als eerste over de finish, met een stralende lach nam hij het applaus en gejuich in ontvangst. De laatste vier ploegen hadden nog kans om van plek te verwisselen dus die reden super hard, de eerste drie die over de finish kwamen daarvan telde de tijd. Tot het einde was ook deze race super spannend, helaas kon je de tijden niet goed horen dus bleef het spannend bij de prijsuitreiking bij VV de Brug. Daarna kwamen de meisjesploegen, en ook hier reden de ploegen die geen kans meer maakte op een podium plaats compleet over de finish. De ploegen die nog konden stijgen gaven alles wat ze in huis hadden en kwamen daardoor versnipperd over de finish, maar liever als laatste over de finish dan dat ik er voor gezorgd dat ze omdat ze op mij moeten wachten zakken in het klassement. Er waren traditie getrouw ook veel sponsors naar deze laatste dag gekomen, om de ploegen nog aan te moedigen, sommige sponsors hadden zelfs een cadeau voor hun deelnemers meegenomen. En ja hoor het eindsignaal is gegeven, verzamelen en op naar het beroemde ijsje bij Assema en dan naar de prijsuitreiking. Wat een bekers stonden er alweer klaar voor de deelnemers, nadat iedereen zijn mooie herinneringsbeker van deze 54ste Haarlemse Muggenronde in ontvangst heeft genomen kan het beginnen. Vol trots laten alle winnaars hun glimmende beker zien, en voor mij is iedereen een winnaar, wat een toppers heeft we dit jaar gehad. Maar helaas aan alle het leuke komt ook een einde en dat is aangekomen. Maar niet getreurd in 2012 is er vast en zeker weer een Haarlemse Muggenronde. Iedereen, sponsors, medewerkers, ploegleiders, bestuur, toeschouwers, motoragenten en niet te vergeten de deelnemers bedankt voor deze mooie week. Wat mij betref tot volgend jaar.
Door: Carolien Zandstra