62ste Haarlemse Muggenronde dag 6, 24-08-2019

62ste Haarlemse Muggenronde dag 6, 24-08-2019

Vandaag is weer een dag net als vanouds, de fiets pakken, bidon uitkoken en vullen, helm pakken en alles in de auto. Jawel er rijdt vandaag weer een voor mij zeer bekende ploegleidster mee in het peloton. Aangekomen op Kennemerland stapte zij snel uit waarna ik een poging ondernam om de auto op een dusdanige manier te parkeren waardoor de auto goed kon worden ingeladen. Jammer genoeg stond er al een auto, weet niet waarom, waardoor ik niet echt gunstig stond voor het inladen van de ketels. Een ploegleider kwam naar beneden en zei dat ik ook moest komen voor de evaluatie van afgelopen dinsdag. Laat ik mijn blaadje waar ik punten op had geschreven nu niet bij mij hebben. Uit het hoofd nog wat dingen gezegd, wat kun je zeggen, het ging gewoon ontzettend goed, op wat schoonheidsfoutjes na, we gaan dat gewoon duidelijker verwoorden in het calamiteitenplan. Geen van de vrijwilligers had nog een aanvulling of verbeterpunt, waarna de voorzitter de vergadering beëindigde en wij met zijn allen naar beneden gingen voor vertrek.

Ondanks de teleurstelling dat we niet de grasritten etappe rijden vandaag laten we ons niet kisten en maken ons klaar. Ploegen gaan zich weer opstellen in de volgorde van vertrek, porto’s uitgedeeld en met verkeersregelaars onderweg. De route was in zoverre aangepast dat we linea recta naar de Bataaf in Zwanenburg reden. Bij halfweg was er nog enige verwarring ontstaan doordat de verkeersregelaars de kruising dicht zette, was de voorrijder in de veronderstelling dat we rechtdoor moesten, maar we moesten rechtsaf. Gelukkig zit er een stuur in de voorrijauto dus kon er bijgestuurd worden zodat de rechterbocht nog mogelijk was. Daarna vlot langs de ringvaart op naar de Bataaf. Dat is weer een dingetje met die grote auto, de smalle opening door en de Bataaf oprijden en dan centraal op de heuvel parkeren. Er stonden al pylonen op het asfalt maar er was verderop nog een parcours uitgezet zodat er twee wedstrijden tegelijk verreden konden worden. Wat waren we allemaal opgelucht dat er toch een Haarlemmermeerse bos wedstrijd gereden kon worden op de IJsbaan van de Bataaf, gelukkig zonder ijs maar met echt groen gras!

Er was daar een parcours uitgezet met wel 20 pylonen, voor sommige deelnemers best wel eng om te doen. De ondergrond is wat hobbelig, hier en daar wat zand gleuven, maar als je valt val je zacht, dat dan weer wel. Er werd afgeteld voor de individuele rit, publiek zat op het talud net een tribune. Daar ging de eerste deelnemer, verbeten en gespannen blik, door de pylonen. Een aanmoediging vanuit het publiek , een blik van herkenning en de glimlach verschijnt om de lippen. Naast mij wordt aangegeven dat als je de pylon neemt je gelijk naar de volgende moet kijken, dat is de truc. Ja, Ja Mam vanaf de kant klinkt dat wel heel gemakkelijk, als je het moet doen is het toch moeilijker. Als een deelnemer klaar is rent hij snel naar zijn oma, ik heb gewoon de snelste tijd, roept hij dolgelukkig. Oma kan niet anders zeggen dan dat zij dat geweldig knap vind, wij ook trouwens.

Nadat een deelnemer “gevallen” was vanwege een zachte zand gleuf, gaf een ploegleider aan de volgende deelnemer door: Let op er zit daar een gleuf!. Een gewaarschuwd mens telt voor twee, maar voor deelnemers telt dat niet, die zijn bezig met een wedstrijd en niet met een zandgleuf. Deed hij dat maar wel nu ging hij ook onderuit.

Door de portofoon werd gevraagd hoe of het ervoor stond met de graswedstrijd, want er moest ook gereden worden op het asfalt met alle ploegen. De dames waren ondertussen ook klaar met de wedstrijden op het asfalt. Er waren echter andere zorgen voor de deelnemers bij de graswedstrijden, ze hadden gewoon ontzettende honger. Als oplossing werden de broodtassen gebracht waarna de deelnemers met vernieuwde krachten weer verder konden rijden. Het publiek kon weer verder genieten vanaf de kant van de wedstrijden. Mooi he deze week werd er gezegd, tijdens deze week komt het hele leven voorbij. Saamhorigheid, discipline, rekening houden met elkaar, doorzetten, teleurstelling, blijdschap maar bovenal heel veel plezier en vriendschappen die nooit voorbij gaan, in ieder geval niet in deze week.

Daarna gaat iedereen naar het middenterrein want nu komen er zeer spannende wedstrijden aan. Als je dit nog nooit hebt meegemaakt weet je niet wat je gebeurd. De deelnemers rijden per categorie de race, lijkt net of de race op gang wordt gebracht door voorrijder, en dan mogen ze zelf fietsen. Wat er dan gebeurd, een hels kabaal breekt los van roepende mensen, slaan op de bebording, er wordt aan de bel getrokken en door elkaar geroepen. Dat is nog niet alles want iedereen rent van de ene naar de andere kant om maar vooral die ene speciale deelnemer aan te moedigen om tot het gaatje te gaan. Als ze over de finish komen lijkt het erop alsof ze ook gelijk een douche hebben gepakt, water loopt langs het gezicht. Geweldig om te zien dat die kinderen alles geven voor een goede eindpositie. Je ziet ook dat de vermoeidheid toeslaat, deelnemers roepen dat ze vinden dat de wedstrijden wel erg snel achter elkaar zijn. Dat kan op zich wel kloppen, want normaal worden de graswedstrijden op een andere locatie gereden waardoor het lijkt alsof er meer tijd tussen zit.

Tussendoor worden er waterijsjes uitgedeeld, wat een welkome traktatie. Ik hoop dat elke deelnemer er een gehad heeft want die verdiende deze verkoeling wel na hun prestaties. We hadden gemerkt dat onze voorzitter eventjes afwezig was, en dan bedoel ik daarmee niet aanwezig op de Bataaf. Waar was hij dan naar toe? Waar was hij mee bezig? Dat raden jullie nooit dus zal ik het maar zeggen: Hij is bezig met het schrijven van een rap. Echt waar, wij hebben de eerste vier regels al gehoord, en die klonken niet verkeerd, hij is gewoon van alle markten thuis. Of dit een hit gaat worden geen idee, maar morgen gaan we de complete rap horen.

Er wordt aan het hek van de Bataaf gerommeld door de motor agent, hij is er om ons straks te begeleiden, helemaal fijn. Als alles en iedereen weer klaar is gaan we op weg. De verkeersregelaars zijn ook weer voorzien van hesjes en een fluitje. Bij de Zoete Inval moeten we rechts af over de spoorwegovergang. Daar wordt het best wel spannend, ondanks het stopteken wil een scooter doorrijden. De verkeersregelaar geeft herhaaldelijk het stopteken en hij moet snel van zijn fiets springen om deze tussen hem en de scooter te zetten als een buffer. Hij draait de fiets zo dat de trapper het wiel van de scooter blokkeert, ik vond het zo dapper. Onderweg nog diverse keren een auto ertussen, fietsers en motoren welke allemaal tegengehouden moeten worden door de verkeersregelaars. Het is bijkans soms gevaarlijk hoe de fietsers zich naast de auto wurmen om er voorbij te kunnen rijden.

Als we eindelijk aankomen bij Kennemerland staat het zwart (nou ja de meeste hebben gekleurde kleding aan) van de mensen. Onder luid applaus rijden wij het terrein op, moe en voldaan, blij dat ook deze dag gewoon goed verlopen is. Onze speaker tijdens de prijsuitreiking heeft wonder boven wonder nog steeds een stem, voorgaande jaren was die allang verdwenen. De prijsuitreiking wordt weer leuk en vlot gedaan. Er zijn weinig verrassingen, alhoewel, de mug bij de jongens is vanaf vandaag de deelnemer die de hele week al staat te hijgen in de nek van de vorige muggen. Als alle prijzen en gele/groen/stippen hoezen voor de helmen zijn uitgedeeld is het tijd om naar huis te gaan. Niet voor lang want de medewerkers barbecue is vanavond, hiervoor betalen wij per persoon 15 euro, dus dat wil je gewoon niet missen.

Ik wens iedereen een hele goede nachtrust, en wie weet veranderd het klassement morgen nog en stijg je weer een plek, geef de moed niet op. Tot morgen.