3681
post-template-default,single,single-post,postid-3681,single-format-standard,wp-custom-logo,stockholm-core-2.3,select-theme-ver-9.0,ajax_fade,page_not_loaded,,qode_menu_,qode-mobile-logo-set,elementor-default,elementor-kit-3784

62ste Haarlemse Muggenronde dag 3, 19-08-2019

62ste Haarlemse Muggenronde, 19-08-2019 dag drie

Vandaag start de dag zowaar zonder die vervelende natte regendruppels, dus ik ga stoer zonder jas de bus in. Aangekomen op de wielerbaan snel de bus in zijn achteruit zodat deze kan worden ingeladen door onze vroege enthousiast vrijwilligers. Overigens hebben ze dat niet van een vreemde, opa heeft jaren lang meegedaan in zat in het bestuur.

Er werd weer driftig op het fluitje geblazen, het signaal om bijeen te komen voor de voorbespreking van wat deze dag ons gaat brengen. Iedereen kon zowaar zitten, niemand hoefde te staan. Hmmm niet zo een goed teken, en inderdaad er missen vandaag vele handjes. Dat word even puzzelen: Als jij nou in de voorrij auto gaat, en jij doet twee ploegen, dan kan jij die achterste twee voor je rekening nemen en trouwens heb jij er niet vier in je ploeg? En zo ging het een tijdje door totdat de voorzitter het lumineuze idee kreeg om mee te schrijven zo werd in een keer duidelijk waar een ieder moest rijden. Dat we handjes te kort kwamen was mede doordat de ploegleiders die vorig jaar nog verkeersregelaar waren nu harder nodig waren dan ooit. Zij moeten het werk grotendeels overnemen vanwege het ontbreken van onze vrienden de motor agenten. Er poppen vele vragen op zo ook van ploegleider dat er kinderen in de ploeg zitten die wat, niet expres maar puur vanwege onhandigheid, lopen te rommelen met de remmen, waardoor er gaten in het peloton ontstaan. Optie werd aangedragen dan starten ze toch gelijk in de gezelligste bus (voorheen bezemwagen/uitvallers bus), veiligheid boven alles, maar nee dat was nu ook niet weer de bedoeling, ze vinden het super om mee te rijden. Kortom er werd voor de verplaatsing van vandaag in ieder geval heel veel gevraagd van de ploegleiders. Er werd ook nog even een switch voorgesteld, de bestuurder van foerage en de gezelligste bus ruilen van voertuig vanwege BHV. Met knikkende knieën werd de sleutel van de gezelligste bus aangepakt, toch weer een nieuw voertuig maar belangrijker een nieuwe taak, als dat maar goed gaat.

We hadden ook een spion deze ochtend bij de vergadering, deze was erop uitgestuurd door zijn vader om te kijken hoe of het goed gaat. En hij zag zonder twijfel dat het goed gaat!

De verkeersregelaars in hun oranje hesjes helemaal in hun element en wat doen ze het ook goed. Zonder aanwijzingen zich strategisch opstellen zodat er geen verkeer in het peloton kan komen. Zij zijn naast het feit dat ze heel snel zijn ook steeds op het juiste moment op de juiste plaats en staan hun mannetje. Wat zijn wij allemaal blij en trots op deze verkeersregelaars, we noemen ze daarom dan ook ONZE verkeersregelaars. We zijn er daarom dan ook super zuinig op, aan het einde van deze dag verdiend dat gewoon een bloemetje (en drie kussen van de langste ploegleider in ons midden).

Doordat we geen politie begeleiding hebben is de route enigszins aangepast, maar wat schetst mijn verbazing er staan gewoon heel veel mensen te zwaaien. Aan de kant keken de mensen hun ogen uit naar de bonte stoet van verschillende shirts. Ik heb het niet gehoord maar ga er maar vanuit datuit de speaker op regelmatig werd geroepen wie en wat wij nu zijn. Aangekomen op de wielerbaan de fietsen in het rek en de eerste wedstrijd kan beginnen. Vandaag starten we met een sprint vanuit de NiCaJa bocht. Even uitleggen waarom deze bocht zo heet, in het verleden stonden er altijd drie onwijs enthousiaste moeders (later ploegleiders) altijd in die bocht hun kelen schoor te schreeuwen in die bocht. Als dank heeft deze bocht de namen (ok de eerste twee letters van elke naam) gekregen. Enfin, het is niet alleen een sprint maar er zijn ook pylonen opgesteld, daar moeten ze dan weer omheen, sprintje trekken, omkeer pylon en dan zijn ze over de finish. En dat allemaal zo hard mogelijk met zoveel mogelijk lawaai van de supports en deelnemers. Het is een race die niet voor iedereen even makkelijk is, als je een pylon mist worden er wat strafsecondes toegevoegd aan de tijd. Je raadt het al er was een deelnemer die de pylon miste, de speaker riep luidkeels: Terug, je mist een pylon!!! Ik kan het niet vaak genoeg zeggen, als er pylonen staan betekend dat een slalom en luister goed naar de aanwijzingen, gratis tip. Dit zijn wel de leukste wedstrijden want deze laten precies zien waar de Muggenronde uit bestaat, een grote familie. Verspreid stonden over het parcours deelnemers en ploegleiders klaar om de deelnemers vooruit te schreeuwen, en dat lukte bijzonder goed. Dat blijft mooi om te zien en horen de deelnemers laten stuk voor stuk een topprestatie zien. De volgende wedstrijd bestaat ook weer uit pylonen en verder op in het veld de wip. De ploegleider roept hard recht sturen en dan hop over de wip, sommige gaan zo vol vertrouwen met een bloedgang over die wip, dat ze haast door de lucht vliegen. Een deelneemster kon de voeten niet eens meer aan de pedalen houden zo ver en hoog vloog zij door de lucht, en dan die landing, pff zo knap gewoon daarna door fietsen.

Een oplettende deelnemer hielt mij nog tegen zodat ik niet de baan op liep. Hij wist mij fijntjes te vertellen dat er een ploeg aan het starten is, hij zou mij wel een seintje geven als het weer veilig is. Topper, gaan wij later nog veel plezier aan leven want hij heeft beloofd iets te willen doen in de Muggenronde, iets met foerage. Mag wel uitkijken.

De volgende wedstrijd was weer een sprint, dat gaat zo onwijs hard, niet normaal. En die verbeten koppies, zich helemaal geven om de snelste tijd te fietsen, de een lukt dat wel en de ander net niet. Na de laatste damesploeg wordt de wedstrijd ineens stilgelegd, het jury hok wordt door de BHV ontruimd. Iedereen moet het terrein verlaten. Er zijn drie BHV-teams die daarvoor zorgen. Een team staat klaar bij de parkeerplaats, EHBO voor de eventuele gewonde en de BHV-er voor de communicatie, moet deze natuurlijk wel de porto hebben, maar helaas zij had geen porto. De ploegleiders moeten hun ploeg bijeen houden en tellen en afmelden bij de BHV-er op de parkeerplaats, was bijna goed, echter ook nog aandachtspuntje. Er was een ploeg die zowel een heren team als een damesteam die keurig bij elkaar stonden. De ploegleider is daarvoor gecomplimenteerd. Was een goede oefening met leerpunten die weer worden meegenomen voor volgend jaar.

Als laatste werd de team wedstrijd gereden, nadat de derde rijder van de ploeg over de finish is gekomen stopt de tijd. Dit vergt enige strategie, moet je met de oudste rijders rijden of de snelste. Moet je duwen of laten gaan, bij elkaar blijven of gewoon zo hard gaan als je kan. Dan begint de wedstrijd, dit zijn de mooie momenten, hier rennen de deelnemers van bocht naar bocht om de vrienden aan te moedigen. Ouders slaan op de bebording om toch voorhal hun kinderen bij de staan en snelheid mee te geven. Blijft machtig mooi om te zien, elke deelnemer bijna weer bij naam genoemd als deze over de finish komt. De EHBO-wagen rijdt trouw achter de laatste deelnemer van iedere ploeg aan om in te grijpen indien nodig. Gelukkig helemaal niet nodig, fietsen en sturen kunnen ze namelijk allemaal. Toch zitten er ineens twee deelnemers in de EHBO tent, nee niet gevallen met de fiets of tijdens een wedstrijd, gevallen op de trampoline. Valt allemaal reuze mee maar leuk is het niet voor deze deelnemers.

En echt aan alles komt een eind, zo ook aan deze onwijs mooie zonnige dag, hier en daar een windvlaag, maar we zijn met zijn allen zulke bofferds. De tocht naar thuis basis was bijzonder, auto’s vonden ons absoluut niet leuk. Was op bijzonder smal waardoor zij achteruit moesten rijden, die blik die je dan toegeworpen kreeg!. Onderweg een noodsituatie, deelnemer in de gezelligste bus moest onwijs nodig plassen, dus moesten wel stoppen. Daarna verliep de rit zonder al te veel problemen.

Bloemen, truien en bollenbanden zijn weer uitgedeeld en het dag klassement staat op de site. En ik durf het bijna niet te zeggen maar ik kreeg (net als vorig jaar) een bos bloemen met een bedankwoordje voor de vrijwilligers. Onwijs leuk, deze waardering super, ze staan nu al in een vaas op tafel.

Als laatste tip, net als gisteren lekker vroeg naar bed en dan weer vol goede moed starten aan deze vierde dag. Wij hebben er zin in en onthoud het eindklassement is pas een eindklassement op zaterdag als de laatste wedstrijd is verreden.

No Comments

Post a Comment